Ο Βοριάς τσίριζε ανάμεσα στις κεραίες και τους ηλιακούς θερμοσίφωνες στις ταράτσες των πολυκατοικιών. Ο ήλιος μόλις που ξεπρόβαλλε κάτω από το χοντρό πέπλο σύννεφων. Η Άννα στάθηκε στο παράθυρο να χαρεί σαν γάτα τις τελευταίες ακτίνες του πριν εξαφανιστεί πίσω από το βουνό. Έξω είχε παγωνιά και τα σύννεφα σήμερα ήταν αλλόκοτα. Αντί για το συνηθισμένα βαριά σκούρα σύννεφα, σήμερα ήτανε βαριά, αλλά συνάμα πολύ ανοιχτόχρωμα. Εκείνη τη στιγμή άρχισε να κουδουνάει το πλυντήριο. Η Άννα δεν ήθελε να φύγει ακόμα από το παράθυρο, αλλά την τρίτη φορά που κουδούνησε δεν άντεξε άλλο τον σπαστικό ήχο και πήγε να το κλείσει. Βρήκε το καλάθι και άδειασε μέσα σε αυτόν τα ρούχα. Ύστερα επέστρεψε στο σαλόνι όπου η Σοφία έστηνε την απλώστρα δίπλα από τον αφυγραντήρα. Η Άννα άφησε το καλάθι πάνω στον καναπέ και άρχισαν μαζί να απλώνουν τα ρούχα.
«Νομίζω πως είναι καιρός να αγοράσετε στεγνωτήριο», παρατήρησε η Άννα. «Όταν γεννηθεί το μωρό θα έχετε πολλά περισσότερα ρούχα να πλένετε και πολύ λιγότερη όρεξη να ασχοληθείτε».
«Ισχύει. Το έχουμε βάλει στα σχέδιά μας, αλλά θα ξαναμιλήσω με τον Γιάννη μήπως το αγοράσουμε πριν μπει ο Μάρτης», είπε η Σοφία, η οποία μόλις είχε μπει στον ένατο μήνα εγκυμοσύνης και δυσκολευόταν πλέον να κάνει τις δουλειές του σπιτιού. Γι’ αυτό άλλωστε είχε πάει στο σπίτι της η Άννα να τη βοηθήσει εκείνο το απόγευμα. Ανυπομονούσε κιόλας να δει το μικρό ανιψάκι της (ή όπως αλλιώς λες το παιδί της πρώτης ξαδέλφης σου).
Όταν το σπίτι πια έλαμπε και το βραδινό ψήνονταν στο φούρνο, οι δύο ξαδελφές έκατσαν στον καναπέ με ένα πιάτο μανταρίνια ανάμεσά τους και σήκωσαν τα πόδια τους. Καθώς συνέχισε η Άννα να λέει τα νέα της από το σχολείο, ξαφνικά πήρε το χέρι της η Σοφία και το ακούμπησε στη φουσκωμένη κοιλιά της. Η Άννα ησύχασε όταν ένιωσε το μωρό να κλωτσάει με δύναμη το χέρι της.
«Είναι ζωηρούτσικο το μωρό», είπε γελώντας η Σοφία και η Άννα απλώς κούνησε το κεφάλι της. Πάντα θαύμαζε το πώς μπορούσε να αρχίσει έτσι μια καινούργια ύπαρξη.
«Λοιπόν, μου έλεγες ότι η Αντιγόνη τα έφτιαξε με έναν συμμαθητή σας στο φροντιστήριο», είπε η Σοφία όταν βολεύτηκε το μωρό και σταμάτησε να κουνιέται.
«Α, ναι», επανήλθε στο παρόν η Άννα. «Είναι ερωτευμένη. Συνέχεια μιλάει μόνο γι’ αυτόν. Έχει καταντήσει λίγο σπαστικό, αλλά υποθέτω πως έτσι είναι στην αρχή. Το καλό είναι ότι δεν έχουν πέσει οι βαθμοί της, αλλιώς δεν θα ήταν πολύ χαρούμενη η μητέρα της».
«Χαίρομαι που το ακούω. Είναι καλό παιδί ο συμμαθητής σας;»
«Ναι, μια χαρά είναι. Κάνει ωραία αστεία, αλλά ξέρει πότε να σοβαρευτεί. Είναι και έξυπνος, διαβαστερό παιδί. Θέλει να γίνει Χημικός Μηχανικός».
«Ωραία…»
«Μμμ, η αλήθεια είναι ότι ζηλεύω λίγο», παραδέχτηκε η Άννα.
«Ε; Μήπως έχει βάλει κάποιον στο μάτι η Αννούλα μας;» τη σκούντηξε ελαφρά η Σοφία. «Θα του εξομολογηθείς του Αγίου Βαλεντίνου;» είπε συνωμοτικά.
Η Άννα κοκκίνησε. «Ώπα! Δεν είπα εγώ κάτι τέτοιο. Βέβαια… υπάρχει ένα παιδί που φαίνεται ενδιαφέρον. Αλλά δεν είμαι πολύ σίγουρη ακόμη…»
«Καλά, δεν χρειάζεται να βιαστείς. Είσαι μικρή ακόμα, έχεις χρόνο μπροστά σου. Ποιος είναι;»
«Σιγά μη σου πω!»
«Έλα τώρααα…» την παρακάλεσε η Σοφία κάνοντας μεγάλα ματάκια.
«Εεεε… Καλά. Είναι ο Σαμουήλ, ο Σάμι, ο φίλος του Φίλιππου από την εκκλησία», είπε ντροπαλά η Άννα.
«Χμμ, κάτσε να τον θυμηθώ».
«Είναι το παιδί από τις Φιλιππίνες που συχνά παίζει κιθάρα. Έναν χρόνο μεγαλύτερος από εμένα».
«Α, κατάλαβα ποιον λες! Αυτός που κέρδισε την τελευταία φορά στο κουίζ που είχαμε στη συνάντηση νεολαίας».
«Αυτός. Έχω παρατηρήσει γενικότερα ότι όχι μόνο ξέρει καλά την Αγία Γραφή, αλλά τη βάζει και στην πράξη. Παρατήρησα και ότι έχουμε και πολύ παρόμοια οπτική προς την πίστη και μου αρέσει αυτό».
«Ισχύει, είναι πολύ σημαντικό σε ένα ζευγάρι να έχουν και οι δύο παρόμοιες αρχές και πιστεύω», παρατήρησε η Σοφία. «Είναι και όμορφ–»
«Δεν είμαστε ζευγάρι…» τη διέκοψε η Άννα.
«Όχι ακόμα…»
«Τέλος πάντων… αλλά ναι, είναι όμορφος», παραδέχτηκε η Άννα.
«Και γιατί δεν του λες πως σου αρέσει;»
«Ε, ντρέπομαι λίγο και φοβάμαι ότι θα γίνω ρεζίλι αν με απορρίψει. Θα το μάθει σίγουρα και ο Φίλιππος και θα με κοροϊδεύει μετά».
Η Σοφία δεν ήταν σίγουρη τι να απαντήσει σε αυτό. «Έχεις προσευχηθεί γι’ αυτό;» ρώτησε τελικά.
«Όχι ακόμα, αλλά είναι καλή ιδέα».
«Να το κάνεις», την ενθάρρυνε η Σοφία. «Και επειδή φαντάζομαι ότι τον αξιολογείς και με την προοπτική του γάμου σε μερικά χρόνια, είναι σημαντικό να είναι από την αρχή ο Θεός ένα κεντρικό κομμάτι αυτής της σχέσης. Άμα υπάρξει σχέση», συμπλήρωσε όταν είδε το βλέμμα που της έριξε η Άννα.
«Εσύ πώς αποφάσισες ότι θα παντρευτείς τον Γιάννη;» τη ρώτησε η Άννα.
«Ε, ξέρεις πάνω κάτω την ιστορία, αλλά θα σου πω κάτι που δεν σου είπα τις άλλες φορές. Από μικρή μου άρεσαν τα αγόρια, μια ο ένας μια ο άλλος, μα ποτέ δεν τους το έλεγα γιατί ντρεπόμουν, όπως και εσύ. Κάποια στιγμή, όμως, κατάλαβα ότι δεν άξιζε τον κόπο όλο αυτό και προσευχήθηκα στον Θεό και Του είπα: “Θεέ, θα σταματήσω να πέφτω για τον οποιοδήποτε και να επιθυμώ αγόρια που δεν είναι ακόμα ώριμοι και θα περιμένω αυτόν που πιστεύεις Εσύ ότι είναι ο καλύτερος για μένα. Απλώς, επειδή θα αποφεύγω τα συναισθήματα για τα αγόρια, θα πρέπει να είναι τελείως ξεκάθαρο ότι αυτός είναι ο άντρας που επέλεξες για μένα.” Έτσι, όταν ο καημένος ο Γιάννης άρχισε να δείχνει ενδιαφέρον, εγώ άργησα πολύ να ανταποκριθώ γιατί προσευχόμουν και ήθελα να είμαι απολύτως σίγουρη πριν του δώσω την καρδιά μου. Τελικά, όμως, πείστηκα και να ‘μαστε τώρα… Και επειδή είμαι σίγουρη για την απόφασή μου, είμαι πλήρως αφοσιωμένη σε αυτόν. Ξέρεις, όταν παντρεύεσαι κάποιον δεσμεύεσαι μπροστά στον Θεό ότι θα αφοσιωθείς μόνο σε αυτόν. Είναι όπως είπε ο Θεός όταν ευλόγησε τον πρώτο γάμο στον κήπο της Εδέμ και είπε:
Γι’ αυτό, ο άνθρωπος θα αφήσει τον πατέρα του και τη μητέρα του, και θα προσκολληθεί στη γυναίκα του· και θα είναι οι δύο σε μία σάρκα. (Γένεσις 2:24)
Αυτό σημαίνει και ότι ακόμα και όταν τσακωνόμαστε δεν σκεφτόμαστε καν το διαζύγιο, αλλά πάντα θα βρούμε τρόπο να λύσουμε το πρόβλημα. Μου είπε μια φορά η μητέρα μου ότι σε έναν καυγά οι δύο πλευρές δεν θα πρέπει να είναι εγώ εναντίον του Γιάννη, αλλά εγώ, ο Γιάννης και ο Θεός μαζί εναντίον του προβλήματος. Αυτή η συμβουλή πραγματικά μας έχει βοηθήσει πάρα πολύ και ανακαλύψαμε ότι όχι μόνο αντιμετωπίζουμε το πρόβλημα, αλλά πολλές φορές γινόμαστε και πιο ώριμοι και δεμένοι».
«Πέτυχα τις προάλλες ένα εδάφιο στα Ευαγγέλια όπου λέει κάτι παρόμοιο ο Ιησούς για τον γάμο:
Eκείνο, λοιπόν, που ο Θεός συνένωσε, άνθρωπος ας μη χωρίζει. (κατά Μάρκον 10:9)
Αν θυμάμαι καλά, είπε και ότι μόνο σε περίπτωση βίας η απιστίας είναι εντάξει να πάρει κάποιος διαζύγιο».
«Ισχύει. Επίσης σε όλο αυτό παίζει σημαντικό ρόλο οι σύζυγοι να έχουν όσο το δυνατόν ίδιες ή παρόμοιες βασικές αρχές και πιστεύω. Ειδικά όταν κάνουν παιδιά, γιατί για φαντάσου να μεγάλωνες σε μια οικογένεια όπου ο πατέρας λέει ότι κάτι δεν είναι σωστό αλλά η μητέρα σε αφήνει να το κάνεις ή το αντίστροφο… Ποιον θα άκουγες τελικά; Σαν γονείς έχουμε την υποχρέωση και την ευθύνη απέναντί στα παιδιά μας και μπροστά στον Θεό για τη σωστή ανατροφή τους. Υπάρχει μια παροιμία στην Αγία Γραφή που λέει:
Δίδαξε τo παιδί στην αρχή τoύ δρόμoυ τoυ· και δεν θα απoμακρυνθεί απ’ αυτόν oύτε όταν γεράσει. (Παροιμίες 22:6) ».
«Συμφωνώ απόλυτα», είπε η Άννα. «Γι’ αυτό θα αφήσω να περάσει λίγος χρόνος ακόμη, να παρατηρήσω τον Σάμι ακόμα καλύτερα και να προσευχηθώ. Και σε παρακαλώ, μη το πεις πουθενά. Ούτε στον Γιάννη».
Η Σοφία συμφώνησε απρόθυμα. Εκείνη τη στιγμή ακούστηκε το κλειδί στην πόρτα και μπήκε μέσα ο Γιάννης.
«Ωχ! Ποιον έχουμε εδώ;» είπε χαμογελώντας.
Η Σοφία σηκώθηκε και τον φίλησε. «Ήρθε μετά το σχολείο να με βοηθήσει με τις δουλειές», του είπε.
«Μια χαρά. Ευχαριστούμε πολύ!» είπε ο Γιάννης στην Άννα και πήγε να πλύνει τα χέρια του.
Η Άννα πήγε με τη Σοφία προς την κουζίνα για να ελέγξουν το ταψί στο φούρνο. Καθώς περνούσαν από το παράθυρο, της Άννας της φάνηκε ότι έβρεχε, αλλά η βροχή ήταν αλλιώτικη, πολύ άσπρη.
«Χιονίζει!» φώναξε ενθουσιασμένη όταν κοίταξε καλύτερα. «Ώστε γι’ αυτό ήταν τόσο παράξενα τα σύννεφα σήμερα…» Πράγματι χιόνιζε και ενώ οι νιφάδες έλιωναν μονομιάς, η Άννα έμεινε να τις παρακολουθεί να πέφτουν παρασυρόμενα από τον τσουχτερό άνεμο.