Εκείνο το μεσημέρι ο Φίλιππος καθόταν πάνω στη βαλίτσα του προ­σπαθώντας να την κλείσει. Είχε βάλει μέσα καταλάθος την μπλούζα που θα φόραγε και ανακατεύτηκαν λίγο τα πράγματά του καθώς την έψαχνε. Πώς τα είχε χωρέσει όλα η μαμά χθες το βράδυ;

Όταν τα κατάφερε επιτέλους, είδε την καινούργια Αγία Γραφή του πάνω στην καρέκλα και αναστέναξε. Θα έπρεπε κάπως να βρει χώρο για να τη βάλει στην τσάντα του. Πήρε το βιβλίο στα χέρια του και το ξεφύλλισε μέχρι να βρει την περικοπή που είχε διαβάσει λίγες ώρες νωρίτερα. Οι γονείς του του είχαν κάνει δώρο αυτήν την Αγία Γραφή για τα γενέθλιά του και είχε βάλει στόχο να μελετάει κάθε πρωί από λίγο. Είχε αρχίσει να διαβάζει την προς Ρωμαίους επιστολή και τα εδάφια που του είχαν μείνει από εκείνο το πρωί βρισκόταν στο πέ­μπτο κεφάλαιο:

O Θεός, όμως, δείχνει τη δική του αγάπη σε μας, επειδή, ενώ εμείς ήμασταν ακόμα αμαρτωλοί, ο Xριστός πέθανε για χάρη μας· πολύ περισσότερο, λοιπόν, αφού τώρα ανακηρυχθή­καμε δίκαιοι με βάση το αίμα του, θα σωθούμε από την οργή διαμέσου αυτού. Eπειδή, αν, ενώ ήμασταν εχθροί, συμφι­λιωθήκαμε με τον Θεό διαμέσου τού θανάτου τού Yιού του, πολύ περισσότερο, εφόσον συμφιλιωθήκαμε, θα σωθούμε με τη ζωή του. (προς Ρωμαίους 5:8-10)

Ο Φίλιππος είχε ακούσει πολλές φορές στην εκκλησία να μιλάνε για την αγάπη και το έλεος του Θεού, αλλά δεν είχε καταλάβει ακόμα τι ακριβώς σημαίνει αυτό για τον ίδιο. Καθώς τα συλλογίζονταν αυτά, άκουσε τη μητέρα του να μπαίνει στο σπίτι. Έκλεισε γρήγορα την Αγία Γραφή και την έβαλε στην τσάντα του. Είχε έρθει επιτέλους η στιγμή να πάνε στην κατασκήνωση!

Κάθε καλοκαίρι ο Φίλιππος, η Άννα και τα αδέλφια τους πήγαιναν στην κατασκήνωση της εκκλησίας τους. Κάθε φορά περνούσαν υπέ­ροχα. Έβλεπαν φίλους τους από όλη την Ελλάδα, πήγαιναν κάθε μέρα στη θάλασσα και είχαν ένα σωρό δραστηριότητες. Ο Φίλιππος προτι­μούσε τα παιχνίδια που ήθελαν δύναμη και τρέξιμο. Η Άννα προτι­μούσε αυτά που χρειάζονταν εξυπνάδα και προσεκτικές κινήσεις. Ό,τι και να έκαναν, πάντως, το έκαναν με κέφι. Ακόμα και όταν έπρεπε η καμπίνα του Φίλιππου να καθαρίσει τα κοινά ντουζ και τις τουαλέτες, τα αγόρια έβαζαν μουσική και κατάφερναν όλοι μαζί να τα τελειώ­σουν γρήγορα, παίζοντας και λίγο μπουγέλο. Το πρωί και το βράδυ μετά το φαγητό μαζεύονταν όλοι στον χώρο συνάντησης και έψελναν ύμνους προς τον Θεό. Ύστερα ο ποιμένας τους μιλούσε για πράγματα μέσα από την Αγία Γραφή.

Ο Φίλιππος άκουγε προσεκτικά κάθε φορά που μαζεύονταν όλοι στην εκκλησία. Άνοιγε τη Γραφή του στα χωρία που ερμήνευε ο ποι­μένας και υπογράμμιζε τα εδάφια.

με τέτοιον τρόπο αγάπησε ο Θεός τον κόσμο, ώστε έδωσε τον Yιό του τον μονογενή, για να μη χαθεί καθένας που πι­στεύει σ’ αυτόν, αλλά να έχει αιώνια ζωή. Δεδομένου ότι, ο Θεός δεν απέστειλε τον Yιό του στον κόσμο, για να κρίνει τον κόσμο, αλλά για να σωθεί ο κόσμος διαμέσου αυτού. (κατά Ιωάννη 3:16)

δεδομένου ότι, όλοι αμάρτησαν, και στερούνται τη δόξα τού Θεού· ανακηρύσσονται, όμως, δίκαιοι, δωρεάν, με τη χάρη του, διαμέσου τής απολύτρωσης που έγινε με τον Iησού Χρι­στό· τον οποίο ο Θεός προκαθόρισε ως μέσον εξιλέωσης δια­μέσου τής πίστης, με βάση το αίμα του, προς φανέρωση της δικαιοσύνης του. (προς Ρωμαίους 3:23-25)

O Θεός, όμως, επειδή είναι πλούσιος σε έλεος, εξαιτίας τής πολλής του αγάπης, με την οποία μάς αγάπησε, και ενώ ήμασταν νεκροί εξαιτίας των αμαρτημάτων, μας ζωοποίησε μαζί με τον Xριστό· … και μαζί του μάς ανέστησε, και μαζί του μάς κάθισε στα επουράνια διαμέσου τού Iησού Xριστού· για να δείξει στους επερχόμενους αιώνες τον υπερβολικό πλούτο τής χάρης του με την αγαθότητά του σε μας εν Xρι­στώ Iησού. Επειδή, κατά χάρη είστε σωσμένοι, διαμέσου τής πίστης· και αυτό δεν είναι από σας· είναι δώρο τού Θεού· όχι από έργα, ώστε να μη καυχηθεί κάποιος. (προς Εφεσίους 2:4-9)

Δεν υπάρχει, λοιπόν, τώρα καμία κατάκριση για εκείνους που είναι στον Iησού Xριστό, αυτούς που δεν περπατούν σύμ­φωνα με τη σάρκα, αλλά σύμφωνα με το Πνεύμα. Eπειδή, ο νόμος τού Πνεύματος της ζωής, που είναι στον Iησού Xριστό, με ελευθέρωσε από τον νόμο τής αμαρτίας και του θανάτου. (προς Ρωμαίους 8:1-2)

Γι’ αυτό, αν κάποιος είναι εν Xριστώ, είναι ένα καινούργιο κτίσμα· τα παλιά πέρασαν, δέστε, τα πάντα έγιναν καινούρ­για. (Προς Κορινθίους Β’ 5:17)

Όσο περνούσαν οι μέρες, ο Φίλιππος άρχισε να καταλαβαίνει την αγάπη του Θεού και την σημασία της θυσίας του Χριστού και για τον ίδιο. Κατάλαβε ότι ο Θεός τον αγαπούσε τόσο πολύ που δεν ήθελε να τον αφήσει έρμαιο στις συνέπειες των αμαρτιών του, αλλά θυσιά­στηκε ο μοναχογιός Του ώστε να έχει το δικαίωμα να ελευθερώσει κάθε πιστό από την αμαρτία και τον αιώνιο θάνατο. Κατάλαβε ότι αν δέχονταν αυτό το δώρο της χάρης του Θεού, θα θεωρούνταν παιδί του Θεού και θα αποκτούσε το δικαίωμα της αιώνιας ζωής σε έναν τέλειο κόσμο στο μέλλον. Θυμήθηκε το εδάφιο:

Δέστε τι είδους αγάπη έδωσε σε μας ο Πατέρας, ώστε να ονομαστούμε παιδιά τού Θεού. (Α’ Ιωάννου 3:1)

Τελικά αποφάσισε ότι θέλει να είναι και αυτός μέλος της οικογέ­νειας του Θεού. Προσευχήθηκε και ζήτησε από τον Θεό να του δείξει τι πρέπει να κάνει. Μέχρι τώρα δεν τον ενδιέφερε πολύ η θρησκεία. Πίστευε και πήγαινε στην εκκλησία επειδή έτσι έκανε και η υπόλοιπη οικογένειά του. Τώρα, όμως, ένιωθε πως είχε κάνει έναν καινούργιο φίλο: τον Θεό. Πλέον προσευχόταν και τραγουδούσε από την καρδιά του. Ένιωθε μια ιδιαίτερη χαρά και ειρήνη που, απ’ ό,τι φαίνεται, βρί­σκει κανείς μόνο όταν κατοικεί μέσα του ο Θεός.

Προς το τέλος της κατασκηνωτικής περιόδου πήγε και βρήκε τον ποιμένα στην ώρα κοινής ησυχίας. Ο ποιμένας χάρηκε όταν έμαθε τα νέα. Ο Φίλιππος, όμως, είχε μια απορία.

«Τι πρέπει να κάνω για να γίνω παιδί του Θεού;»

Ο ποιμένας χαμογέλασε. «Δεν είναι δύσκολο», του είπε. «Στην Αγία Γραφή διαβάζουμε ότι:

αν με το στόμα σου ομολογήσεις Kύριο, τον Iησού, και μέσα στην καρδιά σου πιστέψεις ότι ο Θεός τον ανέστησε από τους νεκρούς, θα σωθείς· (προς Ρωμαίους 10:9) ».

«Αυτό είναι μόνο;»

«Ουσιαστικά ναι. Έπειτα έρχεται το βάπτισμα, με το οποίο ανακοι­νώνεις δημόσια την ένταξή σου στην οικογένεια του Θεού».

Εκείνη τη στιγμή άρχισε να χτυπάει το τηλέφωνο του ποιμένα. Όταν είδε το νούμερο, αναστέναξε. «Συγγνώμη, πρέπει να το σηκώσω», είπε στον Φίλιππο. «Θα ήθελα να συνεχίσουμε αυτή τη συζήτηση, όμως, και να σου πω δύο-τρία πράγματα για το βάπτισμα. Θα ήθελες να βρεθούμε πάλι αύριο το μεσημέρι;» Ο Φίλιππος σηκώθηκε. «Κανένα πρόβλημα. Τα λέμε!», είπε και άρ­χισε να περπατάει προς την καμπίνα του.