Ο Φίλιππος τεντώθηκε καθώς άρχισαν να παίζουν οι τίτλοι τέλους της ταινίας. Κοίταξε γύρω του και είδε πως τα ξαδέλφια του είχαν μείνει να κοιτάνε τη μεγάλη οθόνη όπου πριν έβλεπαν τη γη να καταπίνει πόλεις, ηφαίστεια να ανατινάζουν φλεγόμενους βράχους στον αέρα και τσουνάμι να καλύπτουν το Έβερεστ. Η Νικολέτα, μάλιστα, έπαιζε ασυναίσθητα με ένα βουναλάκι σχισμένα χαρτομάντηλα που είχε μπροστά της. Είχε αυτή τη συνήθεια του να παίζει νευρικά με ό,τι έβρισκε μπροστά της όταν ήταν αγχωμένη, και η ταινία που μόλις είδανε πράγματι ανέβαζε την αδρεναλίνη στα ύψη.
«Πω πω, πώς περνάνε τα χρόνια!» έσπασε τη σιωπή η Σοφία, η μεγαλύτερη από τα ξαδέλφια. «Ήμουν μόνο 11 χρονών όταν βγήκε αυτή η ταινία και δεν με άφηναν οι γονείς μου να πάω να τη δω στο σινεμά».
«Γιατί, πότε βγήκε η ταινία;» ρώτησε η Άννα.
«Το 2009, τη χρονιά που γεννηθήκατε εσύ και ο Φίλιππος».
«Ιιι, δηλαδή εγώ δεν υπήρχα καν όταν βγήκε το “2012”;» αναφώνησε η Νικολέτα σκορπίζοντας καταλάθος το βουναλάκι.
Οι υπόλοιποι γέλασαν.
«Εσάς πώς σας φάνηκε η ταινία παιδιά;» ρώτησε ο Μανώλης τα μικρότερα ξαδέλφια του.
«Λίγο εκτός πραγματικότητας, αλλά συναρπαστική», απάντησε ο Λουκάς.
«Νιώθω λες και έχω τρέξει μαραθώνιο», είπε η Νικολέτα.
«Το βλέπουμε…», της είπε με νόημα ο Πέτρος δείχνοντας τα σκορπισμένα χαρτομάντηλα. Η Νικολέτα κοκκίνησε και άρχισε να τα μαζεύει βιαστικά.
«Έϊ! Μην πειράζεις την αδελφή μου», μάλωσε τον Πέτρο η Άννα.
«Σιγά, πλάκα κάνω», αποκρίθηκε ο Πέτρος σηκώνοντας τα χέρια.
Οι υπόλοιποι τους αγνοήσαν και συνέχισαν την κουβέντα.
«Εγώ θυμάμαι να κυκλοφόρησε κάποια στιγμή το 2012 αυτή η φήμη για την προφητεία των Μάγια», αναπόλησε ο Μιχάλης.
«Και εγώ το θυμάμαι», είπε ο Μάρκος. «Λέγανε πως θα έρθει το τέλος του κόσμου τον Δεκέμβριο του 2012, όπως αναφέρεται και στην ταινία».
«Καλά, δεν ήταν ούτε η πρώτη, ούτε η τελευταία φορά που κάποιοι έχουν προσπαθήσει να προβλέψουν το τέλος του κόσμου», μπήκε στην κουβέντα και η Μαρία. «Μόνο που πλέον δεν είναι μόνο θεολογικό το ζήτημα, είναι και επιστημονικό».
«Τι εννοείς;»
«Πλέον και οι επιστήμονες μιλάνε για το τέλος του κόσμου, ή τουλάχιστον της ανθρωπότητας, επειδή καταστρέφουμε τον πλανήτη μας».
«Α, κατάλαβα».
«Και εμείς σαν Χριστιανοί, όμως, δεν μιλάμε για το τέλος αυτού του κόσμου; Δεν είναι μέρος του μηνύματος που καλούμαστε να αναγγείλουμε στην ανθρωπότητα ότι ο Χριστός σύντομα θα ξανάρθει να πάρει τους πιστούς και μετά θα καταστρέψει αυτόν τον αμαρτωλό κόσμο και θα τον ξαναδημιουργήσει τέλειο για όλους τους σωσμένους;» ρώτησε ο Φίλιππος.
«Ισχύει», παρατήρησε ο Μάρκος, «και έτσι πως πάει ο κόσμος μάλλον πλησιάζει ο καιρός, αλλά όταν ο Χριστός μίλησε στους μαθητές του για τη Δευτέρα Παρουσία, είπε ότι
Για την ημέρα εκείνη, όμως, και την ώρα, δεν γνωρίζει κανένας, ούτε οι άγγελοι των ουρανών, παρά ο Πατέρας μου, μόνος. (κατά Ματθαίον 24:36)
Οπότε δεν είναι σωστό να βάζουμε ημερομηνίες. Πριν το πει αυτό, όμως, περιέγραψε ένα σωρό σημάδια που θα δείχνουν ότι πλησιάζει το τέλος».
Ο Μιχάλης πρόσθεσε, «Ο Χριστός, όμως, ξέρει ότι παρόλο που μας έχει δώσει σημάδια, πολλοί θα ξεχαστούν και έτσι μας προειδοποιεί:
Προσέχετε, μάλιστα, στον εαυτό σας, μήπως και βαρύνουν οι καρδιές σας μέσα σε κραιπάλη και μεθύσι και βιοτικές μέριμνες, και έρθει επάνω σας ξαφνικά εκείνη η ημέρα· επειδή, θα ‘ρθει σαν παγίδα επάνω σε όλους εκείνους που κάθονται επάνω στο πρόσωπο ολόκληρης της γης. Aγρυπνείτε, λοιπόν, δεόμενοι σε κάθε καιρό, για να καταξιωθείτε να ξεφύγετε όλα τούτα που πρόκειται να γίνουν, και να σταθείτε μπροστά στον Yιό τού ανθρώπου. (κατά Λουκά 21:34-36) ».
«Το άλλο είναι και ότι δεν ξέρεις ποτέ πότε θα πεθάνεις, οπότε και πάλι πρέπει να είσαι έτοιμος ανά πάσα στιγμή», συμπλήρωσε η Σοφία.
«Σωστό και αυτό. Αλλά εγώ θέλω να πω κάτι άλλο, παίρνοντας αφορμή από αυτούς που λένε ότι ξέρουν πότε ακριβώς θα έρθει το τέλος του κόσμου. Ο Χριστός μας προειδοποίησε ότι θα εμφανιστούν άνθρωποι που θα λένε ότι έχουν ένα μήνυμα από τον Θεό, αλλά στην πραγματικότητα θα λένε τα δικά τους», είπε ο Μανώλης. «Στην Αγία Γραφή διαβάζουμε:
να μη πιστεύετε σε κάθε πνεύμα, αλλά να δοκιμάζετε τα πνεύματα αν είναι από τον Θεό· επειδή, πολλοί ψευδοπροφήτες έχουν βγει στον κόσμο. Aπό τούτο γνωρίζεται το Πνεύμα τού Θεού· κάθε πνεύμα που ομολογεί τον Iησού Xριστό ότι έχει έρθει με σάρκα προέρχεται από τον Θεό· (Α’ Ιωάννου 4:1-2) ».
Ο Πέτρος το σκέφτηκε λίγο και είπε, «Πιστεύω πως αυτός ο έλεγχος πρέπει να γίνεται και σε άλλα πράγματα, όπως το αν το μήνυμα είναι σύμφωνο με την Αγία Γραφή ή αν ο άνθρωπος δοξάζει τον Θεό ή τον εαυτό του. Για παράδειγμα, αν μια ομάδα πιστών αντιμετωπίζει μια δυσκολία και έρθει κάποιος και τους πει ότι για να λύσουν το πρόβλημα πρέπει να κλέψουν, ή αν η λύση στο πρόβλημα δεν δοξάζει τον Θεό, ε μάλλον κάτι δεν πάει καλά».
«Χμμ, και αν τους πει να κάνουν κάτι που ο ίδιος δεν θα έκανε ή θα έκανε το αντίθετο;» ρώτησε ο Λουκάς. «Και αυτό μου φαίνεται λίγο ύποπτο».
«Ισχύει», συμφώνησε ο Γιάννης, ο άντρας της Σοφίας. «Ο Χριστός μας προειδοποιεί και για αυτούς. Κάποια στιγμή ενώ μιλούσε στα πλήθη, τους είπε:
Προσέχετε δε από τους ψευδοπροφήτες, που έρχονται σε σας με ενδύματα προβάτων, από μέσα όμως είναι αρπακτικοί λύκοι. Θα τους γνωρίσετε από τους καρπούς τους· μήπως μαζεύουν σταφύλια από αγκάθια ή σύκα από τριβόλια; Έτσι, κάθε καλό δέντρο κάνει καλούς καρπούς· ενώ το σαπρό δέντρο κάνει κακούς καρπούς. (κατά Ματθαίον 7:15-17) ».
«Από την άλλη, καλό θα ήταν να μην αγνοούμε τους ανθρώπους που πράγματι φέρνουν κάποιο μήνυμα από τον Θεό, και ας μη μας αρέσει το μήνυμα αυτό καμιά φορά», παρατήρησε η Άννα. «Βλέπουμε αρκετές φορές στην Αγία Γραφή να προσπαθεί κάποιος ή κάποια να μεταφέρει στους ανθρώπους το μήνυμα του Θεού, αλλά εκείνοι να το αγνοούν. Ε, να μην πολυλογώ, τελικά δεν τα πήγαιναν καλά οι άνθρωποι που αγνοούσαν τον Θεό».
«Πράγματι», είπε γελώντας η Μαρία. «Και κλασσικό παράδειγμα είναι ο Ιερεμίας όταν προειδοποιούσε τους Ιουδαίους για την επικείμενη κατάκτησή τους από τους Βαβυλώνιους αν δεν μετανοούσαν. Αντιθέτως, βλέπουμε ότι όταν οι άνθρωποι δέχονταν το μήνυμα, τότε ο Θεός μπορούσε να τους βοηθήσει να αποφύγουν ή να ξεπεράσουν διάφορες δύσκολες καταστάσεις».
«Όπως όταν ο βασιλιάς Ιωσαφάτ πίστεψε ότι ο Θεός θα τους βοηθούσε όταν ήρθε μεγάλος στρατός εναντίον του και έβαλε μπροστά από τον στρατό του Λευίτες να υμνούν τον Θεό;» ρώτησε η Νικολέτα.
«Ακριβώς. Ο Ιωσαφάτ πίστεψε όταν ο Θεός του μίλησε μέσω ενός προφήτη, ο οποίος είπε πως δεν θα χρειαζόταν να πολεμήσουν όταν θα έβγαιναν να συναντήσουν τους εχθρούς τους. Πράγματι, διαβάζουμε ότι
όταν άρχισαν να ψάλλoυν και να υμνoύν, o Kύριoς έστησε ενέδρες εναντίoν των γιων τoύ Aμμών, τoυ Mωάβ, και εκείνων από τo βoυνό τoύ Σηείρ, πoυ ήρθαν εναντίoν τoύ Ioύδα· και χτυπήθηκαν. Eπειδή, σηκώθηκαν oι γιoι τoύ Aμμών και τoυ Mωάβ εναντίoν των κατoίκων τoύ βoυνoύ τoύ Σηείρ, για να τoυς εξoλoθρεύσoυν και να τoυς εξαλείψoυν· και αφoύ συντέλεσαν τoυς κατoίκoυς τoύ Σηείρ, βoήθησαν o ένας τoν άλλoν για να εξoλoθρευτoύν. Kαι καθώς o Ioύδας ήρθε στη σκoπιά τής ερήμoυ, σήκωσε τα μάτια τoυ πρoς τo πλήθoς, και να, ήσαν νεκρά σώματα πεσμένα καταγής, και δεν διασώθηκε κανένας. (Β’ Χρονικών 20:22-24) ».
«Χαχα, τρελό», σχολίασε ο Φίλιππος. «Πρέπει να βάλουν κάτι τέτοιο σε κάνα βιντεοπαιχνίδι». Μ’ αυτό γέλασαν όλοι και σηκώθηκαν να μαζέψουν λίγο το χάος που επικρατούσε στο σαλόνι.