Σάββατο πρωί και η Μαρία Θεοφίλου έκλεισε το ξυπνητήρι για πέμπτη φορά. Ημέρα ξεκούρασης είναι το Σάββατο, μπορώ να κοιμηθώ λίγο ακόμη, σκέφτηκε. Γύρισε από το άλλο πλευρό, αλλά η φωνή της μητέρας της δεν την άφησε να ξανακοιμηθεί.
«Παιδιά, ελάτε να φάτε πριν φύγουμε! Θα πεινάτε μετά».
Είχαν φτάσει στο δωμάτιο και οι μυρωδιές από την κουζίνα. Τηγανίτες πρέπει να είχε φτιάξει η μαμά, σκέφτηκε η Μαρία κοιτάζοντας τον τοίχο. Έπρεπε να σηκωθεί τώρα αν ήθελε να προλάβει το αγαπημένο της πρωϊνό πριν το εξαφανίσουν τα αγόρια.
Με τα χίλια ζόρια κατάφερε να πείσει το σώμα της να σηκωθεί και να περπατήσει τα δύο βήματα μέχρι το κομοδίνο για να μην ξαναξαπλώσει. Δεν πρέπει να υποτιμάς την κούραση της Γ’ Λυκείου… Ήπιε λίγο νερό και ένιωσε το μυαλό της να παίρνει μπρος. Χτένισε τα μαλλιά της, τα έπιασε με ένα κλιπ και χαμογέλασε στον καθρέφτη. Τα κατάφερε!
Μόλις έφτασε στο τραπέζι εμφανίστηκαν και τα αδέλφια της και πέσανε και οι τρεις τους με τα μούτρα στο φαΐ.
«Σήμερα θα δω τα αδέλφια μου!» άκουσε τον Φίλιππο να λέει χαρούμενα. Είχε βαπτιστεί τον προηγούμενο μήνα και ήταν ακόμα ενθουσιασμένος.
«Εμείς τι είμαστε δηλαδή;» του πέταξε ο Πέτρος πειραχτικά. Τσίμπησε, όμως, ο Φίλιππος και του απάντησε σοβαρά. «Εσείς είσαστε δυό φορές αδέλφια μου».
«Αμήν!» είπε η Μαρία και πήρε μια ακόμη τηγανίτα. Όσο και να της έσπαγαν τα νεύρα καμιά φορά, αγαπούσε τα αδέλφια της. Μακάρι να ήταν τόσο εύκολο να τα πήγαινε καλά και με όλα τα αδέλφια της στην εκκλησία.
Αφού χόρτασε και ξύπνησε πλήρως, η Μαρία άφησε το πιάτο στο νεροχύτη και επέστρεψε στο δωμάτιό της να ντυθεί. Ανοίγοντας την ντουλάπα, αποφάσισε πως σήμερα θα φορούσε κάτι εύκολο και άνετο. ‘Ύστερα ξαναχτενίστηκε και έπιασε τα μαλλιά της σε μια απλή πλεξούδα. Βάφτηκε μια στα γρήγορα και έβγαλε τα παπούτσια που θα φορούσε. Χωρίς τακούνια σήμερα. Έβαλε την Αγία Γραφή, την κασετίνα και το μπουκάλι της σε μια τσάντα και ήταν έτοιμη. Ακριβώς στην ώρα, μάλιστα, γιατί εκείνη τη στιγμή άκουσε τον πατέρα της να λέει πως είναι ώρα να φύγουνε.
Τελευταίοι να φτάσουν στο αυτοκίνητο ήταν η μητέρα με τον Φίλιππο, ο οποίος κρατούσε ένα ματωμένο χαρτομάντηλο στο μάγουλό του.
«Τι έπαθες καλέ;» τον ρώτησε η Μαρία.
Ο Φίλιππος κοκκίνησε. «Ε, βιαζόμουν και κόπηκα ενώ ξυριζόμουν…»
Η Μαρία σάστισε. Από πότε ξυριζόταν ο μικρός της αδελφός;
Είδε τον Πέτρο να ανοίγει το στόμα του, να το ξανασκέφτεται και, ευτυχώς, να το κλείνει χωρίς να σχολιάσει. Αντί αυτού, γύρισε να κοιτάξει από το παράθυρο, χαϊδεύοντας το δικό του μικρό μουστάκι.
Όταν έφτασαν στην εκκλησία, ο καθένας πήγε και βρήκε τη δική του παρέα. Οι φίλες της Μαρίας, όμως, δεν είχαν έρθει ακόμα, οπότε έκατσε δίπλα στους γονείς της. Ένωσε τη φωνή της με τους υπόλοιπους πιστούς που έψελναν ύμνο δοξολογίας. Ο επόμενος ύμνος ήταν σαν εμβατήριο.
«Μια φωνή ακούγεται να σε καλεί,
δώσ’ το φως, δώσ’ το φως…»
Στην επωδό όλοι έψαλαν πιο δυνατά.
«Δώσ’ το φως στις γύρω σου ψυχές,
δεν τις βλέπεις πως ζητούν;
Δώσ’ το φως στις γύρω σου ψυχές,
από σένα καρτερούν…»
Φτάνοντας στην τελευταία στροφή η Μαρία τραγουδούσε πεπεισμένη
«Και για σένα κάποιον έστειλε ο Θεός,
δώσ’ το φως, δώσ’ το φως…
Τώρα σ’ άλλους στέλνει εσένα ο Χριστός,
δώσ’ το φως, δώσ’ το φως…»
Καθώς τελείωνε ο ύμνος, η Μαρία αναλογιζόταν τα λόγια του. Πράγματι, ο Θεός καλεί όλους τους πιστούς να μοιράζονται τα καλά νέα της αγάπης Του. Υπάρχουν τόσοι πολλοί άνθρωποι στον κόσμο που υποφέρουν χωρίς τον Θεό στη ζωή τους.
Μετά από μια προσευχή, όλοι χωρίστηκαν σε ομάδες για να μελετήσουν την Αγία Γραφή. Ήταν η σειρά του πατέρα της Μαρίας να οδηγήσει τη μελέτη σε μια από τις ομάδες και άρχισε με μια ερώτηση:
«Τι είναι η εκκλησία;»
Μερικοί σήκωσαν τα χέρια και τους δόθηκε ο λόγος.
«Είναι το σώμα του Χριστού πάνω στη Γη για να κάνουμε καλά έργα».
«Είναι το σύνολο των πιστών, όχι απλώς ένα κτίριο».
«Πιστεύω ότι μπορούμε να πούμε ότι είναι και τα δύο, η εκκλησία είναι αυτοί που ομολογούν τον Χριστό ως Κύριο και εφαρμόζουν τις αρχές Του στη ζωή τους».
Ο κ. Νίκος συμφώνησε. «Πολύ σωστά τα είπατε. Ο απλούστερος ορισμός είναι: Η εκκλησία είναι η κοινότητα των πιστών που ομολογούν τον Ιησού Χριστό ως Κύριο. Σήμερα θα δούμε τι σημαίνει αυτό».
Καθώς διάβαζαν εδάφια και συζητούσαν, η Μαρία υπογράμμιζε και σημείωνε στο τετραδιάκι της.
Eπειδή, εσείς είστε ναός τού ζωντανού Θεού, όπως είπε ο Θεός, ότι: «Θα κατοικώ μέσα σ’ αυτούς και θα περπατάω· και θα είμαι Θεός τους, και αυτοί θα είναι λαός μου». Γι’ αυτό, «βγείτε έξω από ανάμεσά τους και αποχωριστείτε», λέει ο Kύριος, «και να μη αγγίξετε τίποτε ακάθαρτο»· και «εγώ θα σας δεχθώ, και θα είμαι Πατέρας σας, και εσείς θα είστε γιοι μου και θυγατέρες», λέει ο Kύριος, ο Παντοκράτορας. (προς Κορινθίους Β’ 6:16-18)
Σαν ναός ή κατοικία του Θεού, η εκκλησία καλείται να βγει από την αμαρτία του κόσμου αυτού.
Eπειδή, όπως σε ένα σώμα έχουμε πολλά μέλη, όλα όμως τα μέλη δεν έχουν το ίδιο έργο· έτσι και εμείς οι πολλοί, ένα σώμα είμαστε εν Xριστώ, και ο καθένας μέλη με τους άλλους. (προς Ρωμαίους 12:4-5)
έχοντας την αληθινή πίστη και την αγάπη, ας φτάσουμε σε όλα μας αυτόν που είναι η κεφαλή, δηλαδή το Χριστό. Αυτός συναρμολογεί και συνδέει με αρθρώσεις ολόκληρο το σώμα· και κάθε μέλος, κατά το μέτρο του χαρίσματος που του χορηγήθηκε, συμβάλλει στην αύξηση του σώματος και στην οικοδομή του με αγάπη. (προς Εφεσίους 4:15-16)
Μπορούμε να πούμε ότι η εκκλησία είναι το σώμα του Χριστού. Αυτός σαν κεφαλή μας μας οδηγεί και εμείς πράττουμε το θέλημά Του και ευλογούμε όλους γύρω μας.
Eπειδή, όλοι είστε γιοι τού Θεού διαμέσου τής πίστης στον Iησού Xριστό. Δεδομένου ότι, όσοι βαπτιστήκατε στον Xριστό, ντυθήκατε τον Xριστό. (προς Γαλάτας 3:26-27)
και ας φροντίζουμε ο ένας για τον άλλον, παρακινώντας σε αγάπη και καλά έργα· μη αφήνοντας το να συνερχόμαστε μαζί, όπως είναι συνήθεια σε μερικούς, αλλά προτρέποντας ο ένας τον άλλον· και, μάλιστα, τόσο περισσότερο όσο βλέπετε να πλησιάζει η ημέρα. (προς Εβραίους 10:24-25)
Σαν παιδιά του Θεού είμαστε όλοι μια μεγάλη οικογένεια και, ενωμένοι με αγάπη, πρέπει να φροντίζουμε και να ενθαρρύνουμε ο ένας τον άλλον.
Kαι καθώς ο Iησούς τούς πλησίασε, τους μίλησε, λέγοντας: Δόθηκε σε μένα κάθε εξουσία στον ουρανό και επάνω στη γη. Kαθώς, λοιπόν, πορευτείτε, να κάνετε μαθητές όλα τα έθνη, βαπτίζοντάς τους στο όνομα του Πατέρα και του Yιού και του Aγίου Πνεύματος, διδάσκοντάς τους να τηρούν όλα όσα παρήγγειλα σε σας· και προσέξτε, εγώ είμαι μαζί σας όλες τις ημέρες, μέχρι τη συντέλεια του αιώνα. Aμήν. (κατά Ματθαίον 28:18-20)
Eίμαστε, λοιπόν, πρεσβευτές υπέρ τού Xριστού, ωσάν ο Θεός να σας παρακαλούσε μεταχειριζόμενος εμάς· δεόμαστε, λοιπόν, υπέρ τού Xριστού, συμφιλιωθείτε με τον Θεό. (προς Κορινθίους Β’ 5:20)
Ο Χριστός μας ανέθεσε ένα έργο: είμαστε οι πρεσβευτές Του για να αναγγείλουμε σε όλον τον κόσμο πως ο Θεός τους αγαπάει τόσο πολύ που θυσιάστηκε για τον κάθε άνθρωπο και τους καλεί όλους να αφήσουν πίσω την αμαρτία και να γίνουν και αυτοί μέλη της οικογένειάς Του.
«Ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της εκκλησίας μας είναι ότι πιστεύουμε πως τα μηνύματα των τριών αγγέλων στην Αποκάλυψη Ιωάννου είναι μέρος του μηνύματος που πρέπει να αναγγείλουμε στον κόσμο», συνέχισε ο πατέρας της Μαρίας. «Τα μηνύματα αυτά τα βρίσκουμε στο κεφάλαιο 14, εδάφια 6-13. Με λίγα λόγια, τα τρία μηνύματα καλούν τον κόσμο να προσκυνήσει και να δώσει δόξα στον Θεό και Δημιουργό των πάντων, καθώς ήρθε η ώρα να κριθεί και να αποδειχτεί δίκαιος, και ενημερώνουν τους ανθρώπους ότι ο αμαρτωλός κόσμος είναι καταδικασμένος και ότι όσοι επιλέξουν να μείνουν σε αυτόν τον κόσμο θα καταστραφούν μαζί του».
«Οπότε μαζί με το ευαγγέλιο του Χριστού πρέπει να ενημερώσουμε και τους ανθρώπους για την επικείμενη καταστροφή του κόσμου και την αναδημιουργία του χωρίς αμαρτία;» ρώτησε η Μαρία.
«Μάλιστα», απάντησε ο πατέρας της. «Και για να είναι δίκαιος ο Θεός, δεν θα καταστρέψει αυτόν τον κόσμο πριν έχουν όλοι την ευκαιρία να αποφασίσουν αν θέλουν να είναι μέλη της βασιλείας του Θεού και της οικογένειάς Του. Επειδή τελειώνει ο χρόνος μας, ας κλείσουμε διαβάζοντας τι γράφει ο απόστολος Πέτρος στη δεύτερη επιστολή του:
Δεν βραδύνει ο Kύριος την υπόσχεσή του, όπως μερικοί το θεωρούν αυτό βραδύτητα· αλλά μακροθυμεί σε μας, μη θέλοντας μερικοί να απολεστούν, αλλά όλοι να ‘ρθουν σε μετάνοια. Θα ‘ρθει, όμως, η ημέρα τού Kυρίου, σαν κλέφτης μέσα στη νύχτα· κατά την οποία οι ουρανοί θα παρέλθουν με ορμητικόν συριστό ήχο, και τα στοιχεία, καθώς θα καίγονται, θα διαλυθούν, και η γη, και τα έργα που βρίσκονται σ’ αυτή, θα κατακαούν. Eπειδή, λοιπόν, όλα αυτά διαλύονται, ποιοι πρέπει να είστε εσείς σε άγια διαγωγή και ευσέβεια, προσμένοντας και σπεύδοντας στην παρουσία τής ημέρας τού Θεού … ; Όμως, σύμφωνα με την υπόσχεσή του, καινούργιους ουρανούς και καινούργια γη προσμένουμε, στους οποίους δικαιοσύνη κατοικεί. Γι’ αυτό, αγαπητοί, ενώ τα προσμένουμε αυτά, να επιμεληθείτε να βρεθείτε μπροστά του με ειρήνη, χωρίς κηλίδα και χωρίς ψεγάδι. Kαι να θεωρείτε σωτηρία τη μακροθυμία τού Kυρίου μας· (Β΄ Πέτρου 3:9-15)
Οπότε, ποιο είναι το τελικό συμπέρασμα της σημερινής μελέτης;»
Η κα. Ειρήνη σήκωσε το χέρι της και μίλησε.
«Είπαμε ότι η εκκλησία είναι μια οικογένεια που αποτελείται από τον Πατέρα Θεό, τον Χριστό και όλους όσους πιστεύουν σε Αυτόν. Ο Χριστός μας αγιάζει και εμείς διδάσκουμε και ενθαρρύνουμε ο ένας τον άλλον να παραμείνουμε στην πίστη και να κάνουμε καλά έργα. Όλοι μαζί εργαζόμαστε για τον Χριστό και καλούμε τους υπόλοιπους ανθρώπους να γίνουν μέλη αυτής της αγαπημένης οικογένειας ενώ αναμένουμε τη Δεύτερη Έλευση του Χριστού».
Ύστερα από μια προσευχή συνέχισαν να συζητούν το θέμα μεταξύ τους, μέχρι που μια διακόνισσα κάλεσε όλες τις ομάδες να ενωθούν πάλι για έναν ακόμη ύμνο. Καθώς έψαλλε, η Μαρία σκέφτηκε όλα όσα είχαν πει. Ήξερε ότι δεν είχε ούτε πολλά λεφτά, ούτε πολύ χρόνο μεταξύ σχολείου, φροντιστηρίου και διαβάσματος, αλλά αποφάσισε να προσευχηθεί να της δείξει ο Θεός τρόπο να ευλογεί αυτούς που συναντούσε στην καθημερινότητά της.