Ο Φίλιππος τοποθέτησε την τελευταία φιγούρα στη θέση της στο κατάστρωμα του καραβιού και έβαλε τα φωτάκια στην πρίζα. Με το που πήραν αυτά ρεύμα, άρχισαν να αναβοσβήνουν τρελά ρίχνοντας το πολύχρωμο φως τους στους τοίχους και στα έπιπλα. Αφού τα ρύθμισε στο πρόγραμμα που ήθελε, ο Φίλιππος έκανε ένα βήμα πίσω και εξέτασε τη δουλειά του. Κούνησε λίγο μερικές φιγούρες και ικανοποιημένος πλέον φώναξε τον πατέρα να έρθει να το δει.
«Ενδιαφέρον…» είπε ο πατέρας αφού το μελέτησε λίγο. «Να σε ρωτήσω, γιατί έχεις βάλει τη φάτνη μέσα στο καράβι; Απ’ όσο θυμάμαι, η Βηθλεέμ ήταν πόλη στη στεριά…»
«Την ίδια απορία έχω και εγώ», είπε η μητέρα που είχε βγει και αυτή να δει πώς είχε στολίσει το σαλόνι φέτος ο γιος τους.
«Εεε…», είπε αμήχανα ο Φίλιππος. «Είπα να συνδυάσω τις δύο παραδόσεις, αλλά φανταζόμουν ότι θα έβγαινε καλύτερο. Μπορώ να το αλλάξω άμα θέλετε».
Το σκέφτηκαν λίγο ακόμα οι γονείς του.
«Άστο, δεν πειράζει. Έχει πλάκα, έ;» είπε ο πατέρας γυρίζοντας προς τη μητέρα για να δει αν θα το εγκρίνει και αυτή.
«Κάντε ό,τι θέλετε. Δεν είναι άσχημο κι έτσι», είπε αυτή και πήγε πίσω στην κουζίνα όπου έψηναν μελομακάρονα μαζί με τον Πέτρο.
Ο πατέρας έκλεισε το μάτι στον Φίλιππο. «Στερέωσες καλά το καράβι; Να μη το ρίξει το γατί άμα προσπαθήσει να σκαρφαλώσει». τον ρώτησε.
«Μην αγχώνεσαι, δεν πάει πουθενά. Είναι πιο στέρεο και από τη γη της Βηθλεέμ», τον καθησύχασε γελώντας.
Γέλασε μαζί του και ο πατέρας. «Εξυπνάδες βλέπω… Μη ξεχάσεις να μαζέψεις και όλα αυτά», είπε δείχνοντας τα χαρτιά και τα κουτιά που βρισκόταν σκορπισμένα στο πάτωμα.
«Μάλιστα καπετάνιε!» τον χαιρέτησε ο Φίλιππος και βάλθηκε να τακτοποιεί το σαλόνι ενώ ο πατέρας επέστρεψε στο δωμάτιό του.
Την ημέρα των Χριστουγέννων συνήθιζαν να καλούν την οικογένεια της Άννας στο σπίτι τους να φάνε μαζί. Όταν αυτοί μπήκαν στο σαλόνι και αντίκρισαν το ιδιαίτερο σκηνικό έμειναν με ανάμεικτα συναισθήματα. Η Νικολέτα άρχισε να γελάει με την καρδιά της. Ο Λουκάς έσκυψε πάνω από τη φάτνη και έπειτα κοίταξε τον Φίλιππο απορημένος.
«Ο Χριστός πού είναι;» τον ρώτησε.
Ξαφνιάστηκε ο Φίλιππος. «Τι; Δεν είναι εκεί; Είμαι σίγουρος ότι Τον έβαλα».
«Τώρα πάντως δεν είναι εδώ…» του αποκρίθηκε ο Λουκάς.
Στριμώχτηκαν όλοι να κοιτάξουν καλύτερα. Πράγματι, δεν υπήρχε κανένα μωρό μέσα στη φάτνη. Άρχισαν να ψάχνουν μέσα στο καράβι, γύρω του και κάτω από τα μαξιλάρια του καναπέ.
«Μα τι ψάχνετε; Αφού ο Χριστός είναι στον ουρανό!» είπε ο Πέτρος όταν έμαθε γιατί αναποδογύριζαν το σαλόνι.
Ο Φίλιππος του έριξε ένα ενοχλημένο βλέμμα και τότε είδε τη φιγούρα ξαπλωμένη στο ράφι πίσω από το κεφάλι του Πέτρου.
«Πίσω σου είναι!» φώναξε χαρούμενος και ο Πέτρος γύρισε απότομα να δει.
«Τι; Τρόμαξες;» τον πείραξε ο Φίλιππος παίρνοντας τη φιγούρα. Ο Πέτρος απλώς παρακολούθησε άναυδος καθώς ο Φίλιππος τοποθέτησε τον Χριστό πάλι στη φάτνη.
«Μάλλον Τον έβαλα χθες στο ράφι ενώ καθάριζα και ξέχασα να Τον βάλω πίσω», συλλογίστηκε η κα. Ειρήνη (η μητέρα του Φίλιππου).
«Πάλι καλά που το παρατήρησες», είπε στον Λουκά. «Δεν έχουν νόημα τα Χριστούγεννα χωρίς τον Χριστό».
«Ισχύει», συμφώνησε η κα. Ελπίδα (η μητέρα της Άννας). «Αν δεν γεννιόταν ο Χριστός σαν άνθρωπος για να μας θυμίσει ποιος είναι ο Θεός και για να μας δείξει το δρόμο της σωτηρίας, τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά σήμερα».
«Μα ο Χριστός έζησε στη Γη πριν από 2.000 χρόνια και όταν αναλήφθηκε είπε ότι θα ερχόταν πάλι σύντομα. Γιατί δεν έχει έρθει ακόμα;» παραπονέθηκε η Νικολέτα.
«Νικολέτα… Αφού ξέρεις ότι είναι δίκαιος και δεν θα επιστρέψει μέχρι να έχουν όλοι την ευκαιρία να Τον επιλέξουν», της έκανε παρατήρηση η μητέρα της.
«Το ξέρω», παραδέχτηκε η Νικολέτα. «αλλά είναι δύσκολη η ζωή εδώ. Μόνο που σκέφτομαι πως θα είναι όταν μεγαλώσω και δουλεύω, θέλω να έρθει πιο γρήγορα!»
Ο κ. Βαγγέλης (ο πατέρας της Άννας) γέλασε. «Σιγά βρε Νικολέτα. Δεν είναι και τόσο δύσκολη η ζωή σου. Αν και όλοι μας, πιστεύω, είμαστε της άποψης ότι καλύτερα να μην καθυστερήσει πολύ ακόμα ο Χριστός. Από την άλλη, όμως, δεν ξέρουμε ποια είναι τα σχέδια του Θεού, οπότε… »
«Χμμ, πιστεύω ότι και ο Θεός θέλει να συντομεύουν τα πράγματα για να τελειώνει όλο αυτό το θέμα με την αμαρτία», είπε η Νικολέτα. «Δεν πιστεύω να χαίρεται να βλέπει τα χάλια μας».
Η κα. Ελπίδα φάνηκε να ντράπηκε λίγο με την ευθύτητα που μιλούσε η κόρη της και προσπάθησε με τρόπο να αλλάξει το θέμα.
«Παιδιά, ποιος μπορεί να μου πει γιατί χωρίζουμε τον χρόνο σε δύο περιόδους με σημείο αναφοράς τη γέννηση του Χριστού;»
«Επειδή είναι το πιο σημαντικό πρόσωπο στη Χριστιανοσύνη;» ρώτησε ο Φίλιππος.
«Γιατί, όμως, από τη γέννηση του Χριστού και όχι από τη Σταύρωση που ήταν το πιο σημαντικό γεγονός στην ιστορία της ανθρωπότητας;» απόρησε η Άννα.
«Καλά τα πας Φίλιππε», είπε η κα. Ελπίδα. «Γιατί, όμως, είναι ο Χριστός ο πιο σημαντικός άνθρωπος στην Ιστορία;»
«Επειδή Αυτός έφερε μια νέα ελπίδα και μια νέα διαθήκη;» ρώτησε ο Πέτρος. «Γιατί προ Χριστού έχουμε την Παλαιά Διαθήκη που έκανε ο Θεός με τους Ισραηλίτες με τον νόμο και μετά Χριστόν έχουμε την Καινή Διαθήκη με όλον τον κόσμο όπου η σωτηρία είναι κατά χάρη».
«Ακριβώς. Στην Παλαιά Διαθήκη ο Θεός μίλησε στον Μωυσή και στους Ισραηλίτες μετά την έξοδό τους από την Αίγυπτο και τους έδωσε τις Δέκα Εντολές και τον νόμο. Τους έδωσε και οδηγίες να κατασκευάσουν το Αγιαστήριο σύμφωνα με ένα συγκεκριμένο σχέδιο και να τελούνται συγκεκριμένες τελετές για τον αγιασμό του λαού», είπε η κα. Ελπίδα.
«Το Αγιαστήριο δεν ήταν και το σπίτι του Θεού ανάμεσα στους ανθρώπους;» ρώτησε η Νικολέτα.
«Ήτανε, πράγματι. Γι’ αυτό ο Θεός ήθελε και ο λαός Του να είναι άγιος, ώστε να Τον εκπροσωπούν σωστά και μαζί να φέρουν κοντά στον Θεό και τους υπόλοιπους ανθρώπους», παρατήρησε ο κ. Νίκος (ο πατέρας του Φίλιππου και αδελφός της κας Ελπίδας). «Μέσα στις τελετές, όμως, ήταν κρυμμένη και μια ιστορία. Θυμάστε ποια ήταν αυτή;»
«Η ιστορία της απολυτρώσεως δεν ήταν;» ρώτησε ο Λουκάς. «Όλα τα αντικείμενα και οι τελετές συμβόλιζαν διάφορες πτυχές του Μεσσία, δηλαδή του Χριστού».
«Α, οι θυσίες που έδειχναν στη Σταύρωση και το άζυμο ψωμί που συμβόλιζαν τον ίδιο τον Χριστό, σωστά;» πρόσθεσε η Άννα.
«Σωστά, αλλά δεν ήταν μόνο αυτά. Ήταν και ο νιπτήρας όπου πλένονταν οι ιερείς, αλλά ακόμα και ο Αρχιερέας, ο οποίος εκπροσωπούσε τον λαό μπροστά στον Θεό. Ποιος θα μου πει τι άλλαξε με την Καινή Διαθήκη;»
Τα παιδιά το σκέφτηκαν λίγο.
«Στην Καινή Διαθήκη ο Χριστός ουσιαστικά έχει εκπληρώσει όλα τα σύμβολα της Παλαιάς Διαθήκης», είπε τελικά η Μαρία. «γι’ αυτό όταν πέθανε ο Χριστός σκίστηκε το καταπέτασμα στον ναό που χώριζε τα Άγια από τα Άγια των Αγίων, δηλώνοντας το τέλος της Παλαιάς Διαθήκης. Ο Χριστός έγινε η υπέρτατη θυσία, η οποία μπορεί για πάντα να ξεπληρώνει τις αμαρτίες μας και μας καθαρίζει. Διάβαζα πρόσφατα την προς Εβραίους επιστολή και εκεί γράφει ο απόστολος Παύλος:
Eπειδή, αν το αίμα των ταύρων και των τράγων και η στάχτη τής δάμαλης, που ραντίζει τούς μολυσμένους, αγιάζει προς την καθαρότητα της σάρκας, πόσο μάλλον το αίμα τού Xριστού, ο οποίος διαμέσου τού αιωνίου Πνεύματος πρόσφερε τον εαυτό του χωρίς ψεγάδι στον Θεό, θα καθαρίσει τη συνείδησή σας από νεκρά έργα, στο να λατρεύετε τον ζωντανό Θεό; (προς Εβραίους 9:13-14)
… αυτός, αφού πρόσφερε μία θυσία υπέρ των αμαρτιών, κάθησε για πάντα στα δεξιά τού Θεού, προσμένοντας στο εξής μέχρις ότου οι εχθροί του θα μπουν ως υποπόδιο των ποδιών του. Eπειδή, με μία προσφορά τελειοποίησε για πάντα αυτούς που αγιάζονται. (προς Εβραίους 10:12-14)
Τώρα ο Χριστός είναι που αγιάζει τους ανθρώπους και μπορεί να αφανίσει τελικά την αμαρτία μια και για πάντα. Επίσης, είναι ο Αρχιερέας μας, ο οποίος μας εκπροσωπεί μπροστά στον Θεό. Όπως γράφει πάλι ο Παύλος:
εκείνος, όμως, επειδή μένει στον αιώνα, έχει αμετάθετη την ιεροσύνη. Γι’ αυτό, μπορεί και να σώζει ολοκληρωτικά αυτούς που προσέρχονται στον Θεό διαμέσου αυτού, ζώντας πάντοτε για να μεσιτεύει για χάρη τους. Επειδή, τέτοιου είδους αρχιερέας έπρεπε σε μας: Όσιος, άκακος, αμόλυντος, ξεχωρισμένος από τους αμαρτωλούς, και ο οποίος έγινε ψηλότερος από τους ουρανούς· αυτός δεν έχει ανάγκη καθημερινά, όπως οι αρχιερείς, να προσφέρει πρωτύτερα θυσίες για χάρη των δικών του αμαρτιών, και έπειτα για χάρη τού λαού· επειδή, το έκανε αυτό μία φορά για πάντα, όταν πρόσφερε τον εαυτό του· (προς Εβραίους 7:24-27)
τώρα, όμως, φανερώθηκε μία φορά, στο τέλος των αιώνων, για να αθετήσει την αμαρτία διαμέσου τής δικής του θυσίας. (προς Εβραίους 9:26) ».
«Πολύ ωραία μας τα είπες Μαρία», είπε ο κ. Νίκος. «Οπότε να το πω συνοπτικά, στην Παλαιά Διαθήκη οι ιερείς αγίαζαν τον λαό και τους εαυτούς τους με θυσίες και τελετές. Αυτό, όμως, δεν αρκούσε, ήταν κάτι προσωρινό μέχρι να έρθει ο Χριστός, να γίνει άνθρωπος και να αποδείξει την αγάπη Του μέχρι θανάτου. Έτσι εγκαινίασε την Καινή Διαθήκη, η οποία αντικαθιστά την Παλαιά, και πλέον ο Χριστός μπορεί να σώζει και αγιάζει ολοκληρωτικά τους ανθρώπους που απλά έρχονται με πίστη σε Αυτόν».
«Και έτσι δεν έχουμε πλέον το Αγιαστήριο και τις τελετές που είχε περιγράψει ο Θεός στον Μωυσή…» συμπλήρωσε η κα Ειρήνη.
«Μα άμα δεν έχουμε πλέον το Αγιαστήριο, τότε πού μένει ο Θεός; Εδώ στη Γη εννοώ», ρώτησε η Νικολέτα παίρνοντας ένα μελομακάρονο από τη μεγάλη πιατέλα.
«Εσύ πού νομίζεις ότι μένει;» αποκρίθηκε ο κ. Νίκος.
Η Νικολέτα το σκέφτηκε καλά καλά. «Α! Κάτσε… Δεν υπάρχει ένα εδάφιο που λέει ότι εμείς είμαστε ο ναός του Θεού; Αχ, ποιο ήταν;»
« Δεν ξέρετε ότι είστε ναός τού Θεού, και το Πνεύμα τού Θεού κατοικεί μέσα σας; (προς Κορινθίους 3:16) »,
τη βοήθησε ο κ. Βαγγέλης. «Ο απόστολος Παύλος ήταν που το έγραψε στους Κορινθίους».
«Ναι! Αυτό έψαχνα, ευχαριστώ».
«Οπότε αντί να μένει ο Θεός σε ένα μέρος όπως πριν στο Αγιαστήριο, τώρα βρίσκεται παντού μαζί μας επειδή το Άγιο Πνεύμα κατοικεί μέσα μας», παρατήρησε η Άννα.
«Άρα το “σπίτι” του Θεού είμαστε εμείς η εκκλησία;» ρώτησε η Νικολέτα.
«Ακριβώς. Και έχουμε ακόμα το ίδιο έργο που είχαν οι Ισραηλίτες, να είμαστε εκπρόσωποι του Θεού στη Γη και μαζί Του να καλέσουμε και τους υπόλοιπους ανθρώπους να είναι παιδιά του Θεού», είπε ο κ. Νίκος.
«Ωω, ενδιαφέρον», μονολόγησε η Νικολέτα και συνέχισε να τρώει το μελομακάρονό της.
«Άκυρο, αλλά είπαμε πριν ότι ο Χριστός βρίσκεται τα τελευταία 2.000 χρόνια σχεδόν στον ουρανό σαν εκπρόσωπος της ανθρωπότητας. Τι ακριβώς κάνει δηλαδή;» ρώτησε ο Φίλιππος.
«Ε, ακριβώς ακριβώς δεν ξέρουμε», είπε η κα Ειρήνη, «αλλά ουσιαστικά είναι εκεί για να προστατέψει τα δικαιώματά μας κατά κάποιο τρόπο. Πιστεύουμε ότι ο Θεός βρίσκεται σε μια φάση όπου πρέπει να εξηγήσει στα υπόλοιπα δημιουργήματά Του πως είναι πράγματι δίκαιο το ότι μας σώζει ενώ έχουμε αμαρτήσει. Σε αυτές τις συζητήσεις ο Χριστός παίζει κεντρικό ρόλο διότι έχει ζήσει στη Γη σαν άνθρωπος και ξέρει τι περνάμε».
«Πω πω, είναι πολύ απασχολημένος ο Θεός…» είπε ο Πέτρος. «Έχει να ασχοληθεί με όλους εμάς εδώ πέρα και ταυτόχρονα πρέπει να πείσει και όλους τους υπόλοιπους ότι έχει δίκιο». «Ε, πιστεύω ότι θα τα καταφέρει, όμως», είπε η Άννα. «Τίποτα δεν είναι αδύνατον γι’ Αυτόν».