«Πίου, πίου, πίου!» μιμήθηκε ο Φίλιππος τον ήχο του όπλου που πυροβολούσε ο χαρακτήρας του στην οθόνη. «Ε, παιδιά! Χρειάζομαι λίγη βοήθεια εδώ!» φώναξε στον Πέτρο και τον Λουκά, και ας καθόταν ακριβώς δίπλα του.
«Μισό, έρχομαι», απάντησε ο Πέτρος μελετώντας προσεκτικά τη δική του οθόνη. «Κάτσε να σκοτώσω τον δικό μου πρώτα».
«Ελάτε, γρήγορα! Θα πεθάνω!» επέμενε ο Φίλιππος καθώς εκείνη τη στιγμή εμφανίστηκε ένας από την αντίπαλη ομάδα και του άνοιξε πυρ. Ξαφνικά έγινε έκρηξη ακριβώς μπροστά του και εμφανίστηκαν στην οθόνη του οι λέξεις “You died”. «Όχι ρε φίλε! Πέθανα…» φώναξε αγανακτισμένος και πήγε να παρακολουθήσει τον Λουκά.
«Συγγνώμη Φίλιππε. Δεν σε πρόλαβα», του είπε ο ξάδελφός του. «Κοίτα, όμως, τι βρήκα…»
«Ωωω, κατάλαβα τι θες να κάνεις», του είπε συνωμοτικά ο Φίλιππος και γελάσανε πονηρά καθώς ο χαρακτήρας του Λουκά σκαρφάλωσε σε μια στέγη και άρχισε να ρίχνει στους αντιπάλους. Όταν αυτοί βγήκαν και άρχισαν να τον ψάχνουν, τους έριξε μια ενισχυμένη χειροβομβίδα και τους αποτελείωσε. «Πέτρο, μόνο ο δικός σου έμεινε. Τους φάγαμε τους υπόλοιπους».
«Λοιπόν, αγόρια!» είπε η κυρία Ειρήνη, η μητέρα του Φίλιππου και του Πέτρου, μπαίνοντας στο σαλόνι. «Νομίζω πως ήρθε η ώρα να κλείσετε επιτέλους αυτά τα ρημάδια και να βγείτε λίγο έξω να σας δει ο ήλιος πριν δύσει. Να μη πω τίποτα για το μεσημεριανό που δεν φάγατε. Φτάνει πια! Πηγαίντε στο μίνι μάρκετ να μου αγοράσετε αλάτι και αλεύρι που χρειάζομαι. Εντός της ώρας παρακαλώ…»
Τα αγόρια αναστέναξαν μη θέλοντας να σταματήσουν, αλλά είχε ένα δίκιο η κα Ειρήνη. Είχαν αρχίσει να παίζουν από το προηγούμενο βράδυ και το είχαν πάρει σχεδόν σερί. Τώρα ήδη άρχισαν να χρυσίζουν οι απέναντι πολυκατοικίες.
Μόλις έκλεισαν τα ηλεκτρονικά, κατάλαβαν ότι πεινούσαν, και πολύ μάλιστα! Πήγαν στην κουζίνα, αλλά η μητέρα τους έδωσε από ένα τοστάκι και μια μπανάνα μόνο. «Σε μισή ώρα θα έχω έτοιμο ζεστό φαγητό», τους είπε, «αλλά χρειάζομαι αλάτι και αλεύρι, οπότε πηγαίντε και όταν γυρίσετε θα φάμε». Έδωσε λεφτά στον Πέτρο και τους έδιωξε από την κουζίνα.
Το μίνι μάρκετ δεν ήταν μακριά, περίπου 5 λεπτά με τα πόδια. Αφού αγόρασαν τα πράγματα που ζήτησε η μητέρα, κάθισαν λίγο στην πλατεία για να απαντήσουν τα μηνύματα που είχαν αγνοήσει όλη μέρα. Όταν μπήκαν στο σπίτι, τους καλωσόρισε το άρωμα του τσιγαρισμένου κιμά. Έκατσαν με όρεξη να φάνε τα μακαρόνια που τους σέρβιρε η κα Ειρήνη, η οποία έκατσε και αυτή μαζί τους να φάει. Ακούγοντας τα αγόρια να συζητάνε ζωηρά το παιχνίδι που έπαιζαν όλη μέρα, αποφάσισε να μιλήσει.
«Παιδιά, να σας ρωτήσω κάτι;»
Αυτοί έπαψαν να μιλάνε και αφού είχε την προσοχή τους η κα Ειρήνη συνέχισε:
«Είναι ωραίο ότι παίζετε μαζί και κάνετε παρέα, αλλά μήπως θα ήταν καλύτερο να παίζατε κάποιο άλλο παιχνίδι; Ίσως κάτι χωρίς βία;»
«Σιγά μαμά, παιχνίδι είναι», της είπε ενοχλημένος ο Πέτρος. «Δεν είναι ότι θα βγούμε ξαφνικά να σκοτώσουμε ανθρώπους στο δρόμο».
«Δεν το λέω γι’ αυτό», προσπάθησε να εξηγήσει η κα Ειρήνη. «Απλώς θέλω να σας θυμίσω ότι είσαστε παιδιά του Θεού και έχετε αφιερώσει τη ζωή σας σε Αυτόν».
Τα αγόρια το σκέφτηκαν λίγο.
«Έχεις δίκιο θεία», είπε τελικά ο Λουκάς. «Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ έτσι».
«Εγώ, όμως, δεν το καταλαβαίνω», είπε ο Φίλιππος. «Δεν σκοτώνω ανθρώπους, χαρακτήρες σε υπολογιστές είναι. Τόσο κακό είναι να παίζω λίγο με τους φίλους μου;»
«Δεν λέω ότι είναι κακό να παίζεις με τους φίλους σου, αλλά πιστεύω ότι θα ήταν καλύτερο να διαλέγατε κάποιο άλλο παιχνίδι. Ο Χριστός είπε:
«Θα αγαπάς τον Kύριο τον Θεό σου από όλη την καρδιά σου, και από όλη την ψυχή σου, και από όλη τη διάνοιά σου». Aυτή είναι πρώτη και μεγάλη εντολή. Δεύτερη, όμως, όμοια μ’ αυτή είναι: «Θα αγαπάς τον πλησίον σου σαν τον εαυτό σου». Σ’ αυτές τις δύο εντολές κρέμονται ολόκληρος ο νόμος και οι προφήτες. (κατά Ματθαίον 22:37-40)
Και στις δύο εντολές βλέπουμε ότι το ρήμα είναι “να αγαπάς”, που σημαίνει ότι η αγάπη είναι το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή μας. Έτσι, πρέπει σε ό,τι κάνουμε ή καταναλώνουμε να κυριαρχεί η αγάπη ή και να καλλιεργείται η αγάπη. Ή τουλάχιστον να μην κάνουμε κάτι αντίθετο στην αγάπη».
«Αν παίζουμε σκάκι, τότε, είναι καλό ή κακό;» τη διέκοψε ο Φίλιππος. «Γιατί και εκεί προσπαθούμε να βγάλουμε όλα τα πιόνια του αντίπαλου».
«Δεν είναι αυτό το θέμα», προσπάθησε να εξηγήσει η μητέρα. «Το θέμα είναι ο τρόπος με τον οποίο το κάνεις. Όταν σε ένα παιχνίδι συνέχεια σκοτώνεις ή κλέβεις ή ό,τι άλλη παρανομία υπάρχει, τότε πιστεύεις ότι καλλιεργείται η αγάπη; Ακόμα και στο σκάκι, είναι σωστό να μην έχεις υπομονή ή να κλέβεις όταν δεν βλέπει ο άλλος;»
Ο Φίλιππος έπρεπε να παραδεχτεί πως είχε ένα δίκιο.
«Και το ίδιο ισχύει για οτιδήποτε άλλο καταναλώνετε», συνέχισε η κα Ειρήνη κοιτάζοντας τα άλλα δύο αγόρια. «Οι ταινίες και σειρές που βλέπετε, πιστεύετε ότι διδάσκουν την αγάπη, τη συγχώρεση και την εγκράτεια, ή μήπως προωθούν την πλεονεξία, την εκδίκηση και τη βία στο όνομα της δικαιοσύνης; Πρέπει να τα σκέφτεστε αυτά όταν επιλέγετε τι καταναλώνετε, γιατί επηρεάζουν, χωρίς να το καταλαβαίνετε, τις αποφάσεις σας στην πραγματική ζωή. Από τη στιγμή που έχετε αποφασίσει να αφιερώσετε τη ζωή σας στον Θεό και βαπτιστήκατε, αυτό σημαίνει δύο πράγματα:
»Πρώτον, έχετε ξαναγεννηθεί σε μια νέα ζωή, όπως γράφει ο απόστολος Παύλος:
Συνταφήκαμε, λοιπόν, μαζί του διαμέσου τού βαπτίσματος στον θάνατο, ώστε, καθώς ο Xριστός αναστήθηκε από τους νεκρούς με τη δόξα τού Πατέρα, έτσι και εμείς να περπατήσουμε σε μία νέα ζωή. … Έτσι και εσείς, να θεωρείτε τον εαυτό σας ότι είστε νεκροί μεν ως προς την αμαρτία, ζωντανοί όμως ως προς τον Θεό, διαμέσου τού Iησού Xριστού τού Kυρίου μας. Aς μη βασιλεύει, λοιπόν, η αμαρτία στο θνητό σας σώμα, ώστε να υπακούτε σ’ αυτή σύμφωνα με τις επιθυμίες του· ούτε να παριστάνετε τα μέλη σας όπλα αδικίας στην αμαρτία· αλλά, να παραστήσετε τον εαυτό σας στον Θεό ως ζωντανούς μέσα από τους νεκρούς, και τα μέλη σας όπλα δικαιοσύνης στον Θεό. (προς Ρωμαίους 6:4, 11-13)
»Και δεύτερον, αφού επιλέξατε να είσαστε μέλη της βασιλείας του Θεού, δεν είναι λογικό η νέα αυτή ζωή να είναι σύμφωνα με τους Δικούς Του όρους και αξίες; Όπως γράφει πάλι ο Παύλος:
εσείς, αδελφοί, προσκληθήκατε σε ελευθερία· μονάχα, να μη μεταχειρίζεστε την ελευθερία για αφορμή τής σάρκας, αλλά με την αγάπη να υπηρετείτε, ως δούλοι, ο ένας τον άλλον. Eπειδή, ολόκληρος ο νόμος εκπληρώνεται σε έναν λόγο, σε τούτον: «Θα αγαπάς τον πλησίον σου σαν τον εαυτό σου» (προς Γαλάτας 5:13-14)
Αυτός είναι και ένας τρόπος που ετοιμαζόμαστε για την αιώνια ζωή που έχει υποσχεθεί ο Θεός στους πιστούς ακολούθους του».
«Να πω κάτι, όμως;» ρώτησε ο Πέτρος. «Στη Γραφή διαβάζουμε ότι:
κατά χάρη είστε σωσμένοι, διαμέσου τής πίστης· και αυτό δεν είναι από σας· είναι δώρο τού Θεού· όχι από έργα, ώστε να μη καυχηθεί κάποιος. (προς Εφεσίους 2:8-9) ».
«Σωστή παρατήρηση», συμφώνησε η κα Ειρήνη. «Ο Θεός μας αγαπάει και θέλει να κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί για μας, γι’ αυτό μας χάρισε την ευκαιρία να αποκτήσουμε αιώνια ζωή. Το μόνο που ζητάει από εμάς είναι να πιστεύουμε σε Αυτόν και να είμαστε ενωμένοι μαζί Του. Νομίζω πως ξέρετε τι σημαίνει αυτό πρακτικά…»
«Nα περνάμε χρόνο μαζί Του σε προσευχή και μελέτη του Λόγου Του, να Τον εμπιστευόμαστε, να Τον συμπεριλαμβάνουμε σε κάθε πτυχή της ζωής μας και να ζούμε σύμφωνα με τις αξίες Του, σωστά;» είπε ο Λουκάς
«Ακριβώς. Όπως πολύ σωστά παρατηρεί ο Ιωάννης:
όποιος, όμως, τηρεί τον λόγο του [Χριστού], η αγάπη τού Θεού μέσα σ’ αυτόν έφτασε πραγματικά σε τέλειο βαθμό. Mε τούτο γνωρίζουμε ότι μένομε ενωμένοι μ’ αυτόν. Όποιος λέει ότι μένει σ’ αυτόν, οφείλει, όπως εκείνος περπάτησε, έτσι και αυτός να περπατάει. (Α’ Ιωάννου 2:5-6)
Έπειτα, αφού έχουμε ζήσει την αγάπη και τη φροντίδα του Θεού, μας ζητάει να βοηθήσουμε τους συνανθρώπους μας να αποδεχτούν και εκείνοι την αγάπη Του. Για να γυρίσω πίσω στο εδάφιο που ανέφερες, Πέτρο, το ακριβώς επόμενο εδάφιο γράφει:
δικό του δημιούργημα είμαστε, καθώς κτιστήκαμε στον Iησού Xριστό για καλά έργα, που ο Θεός προετοίμασε, για να περπατήσουμε μέσα σ’ αυτά. (προς Εφεσίους 2:10)
»Ο Θεός, δηλαδή, ενώ για τη σωτηρία απαιτεί μόνο την πίστη, θέλει να εκφράζουμε αυτήν την πίστη και την αγάπη μας με έργα, όχι μόνο με λόγια. ”Eπειδή, όπως το σώμα χωρίς πνεύμα είναι νεκρό, έτσι και η πίστη χωρίς τα έργα είναι νεκρή”, όπως επισημαίνει ο Ιάκωβος στην επιστολή του (Ιακώβου 2:26). Είναι σαν να είσαι παίχτης σε μια ομάδα, αλλά όταν παίζεις σε αγώνα το μόνο που κάνεις είναι να περπατάς στο γήπεδο και να ενθαρρύνεις τους συμπαίκτες σου χωρίς να κάνεις κάτι για να σκοράρετε. Λίγο χαζό και ανούσιο δεν ακούγεται αυτό; Πιστεύω να συμφωνείτε ότι θα πρέπει να παίζεις το παιχνίδι, δηλαδή να κάνεις κάτι, και όχι μόνο αυτό, αλλά να παίζεις και σύμφωνα με τους κανόνες. Παρομοίως, ο ίδιος ο Χριστός είπε στα πλήθη ότι
Δεν θα μπει μέσα στη βασιλεία των ουρανών καθένας που λέει σε μένα: Kύριε, Kύριε· αλλά αυτός που πράττει το θέλημα του Πατέρα μου, ο οποίος είναι στους ουρανούς. Πολλοί θα μου πουν κατά την ημέρα εκείνη: Kύριε, Kύριε, δεν προφητεύσαμε στο όνομά σου, και στο ονομά σου εκβάλαμε δαιμόνια, και στο όνομά σου κάναμε πολλά θαύματα; Kαι, τότε, θα ομολογήσω σ’ αυτούς, ότι: Ποτέ δεν σας γνώρισα· φεύγετε από μένα εσείς που εργάζεστε την ανομία. (κατά Ματθαίον 7:21-23)
Άρα τι συμπέρασμα βγάζετε από αυτή τη συζήτηση;»
«Από αυτά τα τελευταία εδάφια καταλαβαίνω ότι χρειάζεται και να έχουμε προσωπική σχέση με τον Θεό και να πράττουμε το θέλημά Του», παρατήρησε ο Πέτρος.
«Όταν λέμε ότι είμαστε νέοι άνθρωποι εν Χριστώ, πρέπει να έχουμε και την ανάλογη ζωή», είπε ο Λουκάς. «Εγώ καταλαβαίνω ότι μάλλον πρέπει να περάσω από αξιολόγηση όλα τα παιχνίδια, τις σειρές και τη μουσική μου», είπε ο Φίλιππος. «Θα συμφωνούσε με αυτό ο Χριστός ή όχι; Αυτό είναι το ερώτημα…»