Το ίδιο πρωί η Άννα, η Νικολέτα και η φίλη τους η Λυδία έφτασαν στην ίδια εκκλησία λίγο αργότερα από τη Μαρία. Προσπάθησαν να τη χαιρετήσουν, αλλά αυτή δεν τις πρόσεξε. Όταν χωρίστηκαν όλοι σε ομάδες για την ώρα της μελέτης της Αγίας Γραφής, μπήκαν στην ομάδα των νέων κοριτσιών όπου εκείνο το πρωί θα οδηγούσε τη συζήτηση για πρώτη φορά μια από τις μεγαλύτερες κυρίες, η θεία Σούλα.
Κάποια στιγμή ενώ διάβαζαν από την Αγία Γραφή και συζητούσαν τι είναι η εκκλησία, η Λυδία σήκωσε το χέρι της να ρωτήσει κάτι, αλλά δεν της δόθηκε η ευκαιρία. Μια δεύτερη φορά σήκωσε το χέρι της να απαντήσει σε μια ερώτηση, αλλά η θεία Σούλα έδωσε το λόγο στις άλλες κοπέλες. Την τρίτη φορά που σήκωσε η Λυδία το χέρι της για να απαντήσει σε ένα σχόλιο που έκανε η Άννα, η Άννα παρατήρησε ότι η θεία Σούλα έκανε πως δεν το είδε και άλλαξε θέμα. Μετά από αυτό η Λυδία δεν ξανασήκωσε το χέρι της μέχρι που η θεία Σούλα έκανε μια ερώτηση την οποία κανένα άλλο κορίτσι δεν απαντούσε. Καθώς μιλούσε η Λυδία, όμως, στο πρόσωπο της θείας Σούλας διακρίνονταν μια αδιόρατη ξινίλα και τα μάτια της ήταν κολλημένα στις σημειώσεις της. Όταν η Λυδία τελείωσε να μιλάει, η θεία Σούλα έκανε μια πιο εύκολη ερώτηση και το πρόσωπό της ξαναγύρισε στην καλοσυνάτη της έκφραση όταν είδε ότι τα περισσότερα κορίτσια ήξεραν να την απαντήσουν. Την αλλαγή διάθεσης, όμως, την παρατήρησαν όλες οι κοπέλες, οι οποίες στο εξής έκαναν μεγαλύτερη προσπάθεια να συμπεριλάβουν τη Λυδία στη συζήτηση.
Κάποια στιγμή, προς το τέλος, η θεία Σούλα ζήτησε να διαβάσουν τις εξής περικοπές:
Eπειδή, όλοι είστε γιοι τού Θεού διαμέσου τής πίστης στον Iησού Xριστό. Δεδομένου ότι, όσοι βαπτιστήκατε στον Xριστό, ντυθήκατε τον Xριστό. Δεν υπάρχει πλέον Iουδαίος ούτε Έλληνας· δεν υπάρχει δούλος ούτε ελεύθερος· δεν υπάρχει αρσενικό και θηλυκό· επειδή, όλοι εσείς είστε ένας στον Iησού Xριστό. (προς Γαλάτας 3:26-28)
Nτυθείτε, λοιπόν, ως εκλεκτοί τού Θεού, άγιοι και αγαπημένοι, σπλάχνα οικτιρμών, καλοσύνη, ταπεινοφροσύνη, πραότητα, μακροθυμία· υποφέροντας ο ένας τον άλλον, και συγχωρώντας ο ένας τον άλλον, αν κάποιος έχει παράπονο ενάντια σε κάποιον· όπως και ο Xριστός συγχώρεσε σε σας, έτσι και εσείς. Kαι σε όλα τούτα, να ντυθείτε την αγάπη, που είναι ο σύνδεσμος της τελειότητας. Kαι η ειρήνη τού Θεού ας βασιλεύει στις καρδιές σας, στην οποία και προσκληθήκατε σε ένα σώμα· και να γίνεστε ευγνώμονες. O λόγος τού Xριστού ας κατοικεί μέσα σας πλούσια, με κάθε σοφία· διδάσκοντας και νουθετώντας ο ένας τον άλλον, με ψαλμούς και ύμνους και πνευματικές ωδές, ψάλλοντας με χάρη από την καρδιά σας στον Kύριο. Kαι κάθε τι, ό,τι αν κάνετε, με λόγο ή με έργο, όλα να τα κάνετε στο όνομα του Kυρίου Iησού, ευχαριστώντας διαμέσου αυτού τον Θεό και Πατέρα. (προς Κολοσσαείς 3:12-17)
Η Άννα χαμογέλασε όταν τα διαβάσανε και σήκωσε το χέρι της.
«Οπότε όλοι ντυνόμαστε τον Χριστό όταν βαπτιζόμαστε και γινόμαστε όλοι οι πιστοί ένα σώμα, σωστά;»
«Μάλιστα», απάντησε η θεία Σούλα.
«Και ο απόστολος Παύλος γράφει στην Α’ προς Κορινθίους επιστολή, στο κεφάλαιο 12, ότι:
ο Θεός έβαλε τα μέλη το κάθε ένα απ’ αυτά στο σώμα, όπως θέλησε. Aν, όμως, όλα ήσαν ένα μέλος, πού είναι το σώμα; Aλλά, τώρα μεν, είναι πολλά μέλη, όμως ένα σώμα. Kαι δεν μπορεί το μάτι να πει στο χέρι: Δεν σε έχω ανάγκη· ή, πάλι, το κεφάλι να πει στα πόδια: Δεν σας έχω ανάγκη. Aλλά, πολύ περισσότερο, τα μέλη τού σώματος, που φαίνονται ότι είναι ασθενέστερα, αυτά είναι αναγκαία· … Kαι είτε ένα μέλος πάσχει, όλα τα μέλη συμπάσχουν· είτε ένα μέλος τιμάται, όλα τα μέλη χαίρονται μαζί. (προς Κορινθίους Α’ 12:18-22, 26)
Άρα, σε συνδυασμό με τα εδάφια που διαβάσαμε πριν, είμαστε όλοι ισάξιοι και αναγκαίοι στο σώμα του Χριστού που είναι η εκκλησία και πρέπει να είμαστε ενωμένοι με αγάπη και να υποστηρίζουμε ο ένας τον άλλον, σωστά;»
«Πολύ σωστά τα είπες Άννα. Ο απόστολος Παύλος το επισημαίνει αυτό και στην επιστολή του προς τους Εφεσίους όπου παρακαλεί τους πιστούς:
να περπατήσετε άξια της πρόσκλησής του [Κυρίου], με την οποία προσκληθήκατε, με κάθε ταπεινοφροσύνη και πραότητα, με μακροθυμία, υποφέροντας ο ένας τον άλλον με αγάπη, φροντίζοντας με ζήλο να διατηρείτε την ενότητα του Πνεύματος διαμέσου τού συνδέσμου τής ειρήνης. Ένα σώμα και ένα Πνεύμα, όπως και προσκληθήκατε με μία ελπίδα τής πρόσκλησής σας· ένας Kύριος, μία πίστη, ένα βάπτισμα· ένας Θεός και Πατέρας όλων, αυτός που είναι επάνω από όλους, και διαμέσου όλων, και μέσα σε όλους εσάς. (προς Εφεσίους 4:1-6)
έχοντας την αληθινή πίστη και την αγάπη, ας φτάσουμε σε όλα μας αυτόν που είναι η κεφαλή, δηλαδή το Χριστό. Αυτός συναρμολογεί και συνδέει με αρθρώσεις ολόκληρο το σώμα· και κάθε μέλος, κατά το μέτρο του χαρίσματος που του χορηγήθηκε, συμβάλλει στην αύξηση του σώματος και στην οικοδομή του με αγάπη. (προς Εφεσίους 4:15-16)
Ο Παύλος υπενθυμίζει στους πιστούς ότι έχουν έναν μοναδικό κοινό Θεό, κοινό σκοπό, την ίδια πίστη και την ίδια ελπίδα, άρα θα πρέπει και εμείς η εκκλησία να είμαστε σαν ένα σώμα, στηρίζοντας ο ένας τον άλλον με αγάπη και δουλεύοντας μαζί προς την αύξηση όλων των μελών εν Χριστώ. Το ξέρατε ότι ο Θεός θέλει να είμαστε τόσο στενά δεμένοι μεταξύ μας και μαζί Του όσο είναι η Αγία Τριάδα μεταξύ Τους; Ας μας διαβάσει μια από το ευαγγέλιο κατά Ιωάννη, κεφάλαιο 17 και εδάφια 20 με 23».
Η Νικολέτα το βρήκε πρώτη και άρχισε να διαβάζει.
« Kαι δεν παρακαλώ μονάχα γι’ αυτούς, αλλά και για εκείνους που θα πιστέψουν σε μένα διαμέσου τού λόγου τους· για να είναι όλοι ένα· καθώς εσύ, Πατέρα, είσαι ενωμένος με μένα και εγώ ενωμένος με σένα, και αυτοί, ενωμένοι με μας, να είναι ένα· για να πιστέψει ο κόσμος ότι εσύ με απέστειλες. Kαι εγώ, τη δόξα που μου έδωσες, έδωσα σ’ αυτούς· για να είναι ένα, όπως εμείς είμαστε ένα. Eγώ ενωμένος μ’ αυτούς, και εσύ ενωμένος με μένα· για να είναι τελεοποιημένοι σε ένα, και να γνωρίζει ο κόσμος ότι εσύ με απέστειλες, και τους αγάπησες όπως αγάπησες εμένα. (κατά Ιωάννη 17:20-23) ».
Ακούστηκαν ψιθυριστά επιφωνήματα από όλη την ομάδα.
«Κοίτα, όντως το γράφει αυτό».
«Το ζήτησε ο ίδιος ο Ιησούς από τον Πατέρα».
«Τέλειο!»
«Τι τιμή!»
Αφού το συζήτησαν λίγο, συνειδητοποίησαν ότι είχε τελειώσει ο χρόνος τους οπότε έκλεισαν τη συζήτηση με μια προσευχή και ενώθηκαν με το υπόλοιπο εκκλησίασμα για να ψάλλουν ύμνο.
«Είμαστε ενωμένοι όλοι με τον Χριστό,
είμαστε ένα σώμα ένδοξο και λαμπρό,
οι πιστοί μια ποίμνη όλοι κάτω εδώ στη γη.
Για να δουν πώς μας κάνει αδελφούς ο Χριστός,
η αγάπη πώς ενώνει τους πιστούς…»
Όταν τελειώσανε, η Μαρία πλησίασε και χαιρέτησε τις φίλες τις. «Δεν σας είδα πριν οπότε αποφάσισα να μείνω με τους μεγάλους σήμερα. Πώς πήγε η δικιά σας συζήτηση; Είδα ότι είχατε τη θεία Σούλα σήμερα».
Η Άννα, η Νικολέτα και η Λυδία αντάλλαξαν βλέμματα και τελικά μίλησε η Άννα. «Σε γενικές γραμμές καλά πήγε η συζήτηση», είπε. «Είμαι λίγο θυμωμένη, όμως, γιατί η θεία Σούλα οριακά συμπεριλάμβανε τη Λυδία στη συζήτηση και νομίζω το παρατηρήσαμε όλες μας».
Η Νικολέτα συμφώνησε, αλλά η Λυδία τις σταμάτησε. «Η θεία Σούλα είναι λίγο δύσκολο άτομο, θα το παραδεχτώ, αλλά σήμερα πρέπει να κατάλαβε το λάθος της, γιατί όταν φύγατε μου ζήτησε συγγνώμη για τη συμπεριφορά της. Είπε ότι με τη σημερινή συζήτηση θυμήθηκε ότι οι παρελθοντικές πράξεις ενός ατόμου δεν καθορίζουν την παρούσα αξία του και αφού ο Χριστός με δέχεται θα προσπαθήσει και αυτή παραπάνω. Φαινότανε πραγματικά μετανιωμένη και εγώ τη συγχώρεσα, οπότε σας παρακαλώ να μην αναφέρετε αυτό το θέμα ξανά».
Η Άννα χαμογέλασε αμήχανα. «Λυδία, σήμερα είσαι πιο Χριστιανή από εμένα που μεγάλωσα στην πίστη», είπε. «Εγώ ήθελα πάρα πολύ να της διαβάσω το εδάφιο που λέει:
μη φρονείτε για τον εαυτό σας παραπάνω απ’ ό,τι πρέπει να φρονείτε, αλλά να σας διακρίνει η μετριοφροσύνη και η σύνεση. Θυμηθείτε πως στο χώρο της πίστεως ο Θεός είναι που χάρισε στον καθένα σας ό,τι έχετε. (προς Ρωμαίους 12:3)
Σκέφτηκα, όμως, ότι θα ήταν πολύ άσχημο να την εκθέσω έτσι μπροστά σε όλους, οπότε κρατήθηκα. Έχεις δίκιο, θα αφήσω το θέμα και θα ζητήσω συγχώρεση από τον Θεό για τις όχι και τόσο όμορφες σκέψεις μου. Αν το ξανακάνει όμως, θα σκεφτώ κάποιον άλλον τρόπο να σε υπερασπιστώ». Η Λυδία τις ευχαρίστησε και, αλλάζοντας θέμα, προχώρησαν όλες μαζί προς την έξοδο.