Μετά τη βάπτισή του, ο Φίλιππος γύρισε σπίτι ανανεωμένος. Τις πρώτες δύο-τρεις εβδομάδες ένιωθε έντονα τη χαρά και την ειρήνη του Χριστού να τον ενδυναμώνουν. Ύστερα άρχισε να μπαίνει πάλι στη ρουτίνα του σχολείου. Φέτος είχε και φροντιστήρια. «Για να προετοιμαστείς καλύτερα για τις Πανελλήνιες», του είχε πει ο πατέρας του όταν πήγαν να κάνουν εγγραφή. Ο Φίλιππος, όμως, είχε μερικές αμφιβολίες. Ήταν απλώς παραπάνω μαθήματα, παραπάνω διάβασμα και δεν κάνανε καν τα μαθήματα της Γ’ Λυκείου… Τέλος πάντων. Κάτι θα ξέρει ο μπαμπάς για να το πληρώνει.
Το μάθημα που δεν χώνευε καθόλου ο Φίλιππος ήταν η Έκθεση. Ειδικά όταν ο καθηγητής τους έβαζε να γράψουν μια χωρίς προειδοποίηση. Τα θέματα ήταν τόσο γενικά που δεν ήξερε τι να γράψει, είτε επειδή θα μπορούσε να γράψει για τόσα διαφορετικά πράγματα (από τα οποία τα μισά ίσως να ήταν και εκτός θέματος), είτε επειδή από τις πολλές επιλογές μπλόκαρε ο εγκέφαλός του και δεν μπορούσε να σκεφτεί λέξη…
Μια μέρα γύρισε σπίτι μετά από τρεις ώρες φροντιστήριο με το κεφάλι καζάνι. Εκτός από τις ασκήσεις της Χημείας και της Βιολογίας που είχε να κάνει, έπρεπε να γράψει και μια έκθεση για το σχολείο. Κάτι περί ελευθερίας και ειρήνης με αφορμή την 28η Οκτωβρίου. Δεν ήθελε να ζητήσει πάλι από την κα Παππά να του δώσει παραπάνω χρόνο, αλλά πραγματικά δεν μπορούσε να συνθέσει ούτε μια συγκροτημένη πρόταση γραπτού λόγου. Όταν τελείωσε με το υπόλοιπο διάβασμα, θυμήθηκε δύο συμμαθητές του που έλεγαν ότι χρησιμοποιούσαν το ChatGPT για να γράψουν τις εκθέσεις τους. Έπρεπε μόνο να γράψουν μερικά πράγματα με άλλα λόγια όταν το αντέγραφαν και δεν το καταλάβαιναν ποτέ οι καθηγητές. Ή έτσι πίστευαν τουλάχιστον, γιατί δεν τους είχαν κάνει ποτέ παρατήρηση. Για φαντάσου να είσαι καινούργιος καθηγητής και να μην ξέρεις αν είναι όντως έξυπνα μερικά παιδιά ή απλώς χρησιμοποιούνε την Τεχνητή Νοημοσύνη;… Πίσω στην έκθεση, όμως.
Τελικά ο Φίλιππος αποφάσισε να δοκιμάσει να χρησιμοποιήσει το ChatGPT. Θα έγραφε και μια δική του πρόταση σε κάθε παράγραφο. Δεν θα είναι και τελείως κλέψιμο, σωστά; Κι όμως, καθώς έγραφε και αντέγραφε, τον ενοχλούσε λίγο η συνείδησή του. Το επόμενο πρωί παρέδωσε την έκθεσή του, αλλά πάλι δεν μπορούσε να ησυχάσει τελείως. Προσπάθησε να το αγνοήσει και να απασχολήσει το μυαλό του με άλλα πράγματα. Την επόμενη μέρα, όμως, δεν άντεχε άλλο! Έπρεπε επειγόντως να μιλήσει με κάποιον.
Όταν γύρισε σπίτι μετά το σχολείο, πριν προλάβει καν να τον ρωτήσει η μητέρα πως πήγε η μέρα του, της τα εξομολογήθηκε όλα. «Και όλα αυτά τα έκανα αφού βαπτίστηκα», πρόσθεσε στεναχωρημένος. «Νιώθω σαν προδότης… όχι, ποια ήταν αυτή η λέξη που έλεγε ο Ιησούς; Α, ναι. Υποκριτής είμαι. Από τη μια λέω ότι είμαι νέος άνθρωπος στον Ιησού και από την άλλη κάνω τέτοια πράγματα…». Έπεσε στην πολυθρόνα και έκλεισε τα μάτια. Είχε κουραστεί τόσο που του ερχότανε να κλάψει.
Ένιωσε το μαξιλάρι να γέρνει όταν κάθισε δίπλα του η μητέρα. «Έλα τώρα, μη μου στεναχωριέσαι», του είπε χαϊδεύοντάς τον στο μέτωπο. «Τα πράγματα δεν είναι τόσο τραγικά όσο νομίζεις και ούτε είσαι ο πρώτος που το έχει κάνει. Όλοι μας το έχουμε περάσει αυτό. Ναι μεν ξαναγεννιόμαστε όταν βαπτιζόμαστε, αλλά όπως και να έχει, βρισκόμαστε ακόμα στα αμαρτωλά μας σώματα σε έναν αμαρτωλό κόσμο, και ο Θεός το ξέρει αυτό. Ξέρει ότι ο διάβολος κάνει ακόμα μεγαλύτερες προσπάθειες να εξαπατήσει ειδικά αυτούς που πιστεύουν στον Θεό. Στην Αγία Γραφή διαβάζουμε ότι:
Πειρασμός δεν σας κατέλαβε, παρά μονάχα ανθρώπινος· όμως, είναι πιστός ο Θεός, ο οποίος δεν θα σας αφήσει να πειραστείτε περισσότερο από τη δύναμή σας, αλλά μαζί με τον πειρασμό θα κάνει και την έκβαση, ώστε να μπορείτε να υποφέρετε. (προς Κορινθίους Α’ 10:13)
Ο Θεός μας αγαπάει και θέλει να μας βοηθήσει να νικήσουμε τον πειρασμό και να γινόμαστε καλύτεροι. Πέθανε για μας ενώ ήμασταν ακόμα αμαρτωλοί. Όταν μου έλεγες για την έκθεση, μου είπες και ότι κάτι σε ενοχλούσε και σου θύμιζε ότι αυτό που έκανες δεν ήταν σωστό, έτσι δεν είναι;»
«Μμ; Ναι».
«Αυτό ήταν το Άγιο Πνεύμα που προσπαθούσε να σου πει να μη το κάνεις. Ο Χριστός υποσχέθηκε ότι
το Πνεύμα το Άγιο … θα σας τα διδάξει όλα, και θα σας υπενθυμίσει όλα όσα είπα προς εσάς. (κατά Ιωάννη 14:26)
Τι άλλο μπορούμε να κάνουμε για να νικήσουμε τον πειρασμό;»
… «Να προσευχόμαστε;»
«Ακριβώς. Όταν προσευχόμαστε και ζητάμε παραπάνω δύναμη από τον Θεό, Αυτός θα μας τη δώσει. Και με τη δύναμη και την καθοδήγηση του Θεού μπορούμε να αποφύγουμε τις παγίδες του διαβόλου.
»Να σου πω και κάτι σημαντικό που πρέπει να θυμάσαι. Μια από τις μεγαλύτερες και πιο αποτελεσματικές απάτες του διαβόλου είναι να σε πείθει, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, να απομακρύνεις εσύ τον εαυτό σου από τον Θεό. Μπορεί να σου βάζει σκέψεις ότι δεν αξίζεις πλέον την αγάπη του Θεού ή ότι μετά από αυτό που έκανες ο Θεός δεν μπορεί να σε δεχτεί πίσω. Αυτά είναι ψέματα. Δεν πρέπει να αφήνεις τις σκέψεις αυτές να κυκλοφορούν ελεύθερες στο μυαλό σου. Στην Αγία Γραφή διαβάζουμε ξανά και ξανά ότι ο Θεός μας αγαπάει με τέλεια αγάπη μέχρι θανάτου. Θέλω να μου ανοίξεις τη Γραφή σου στην προς Ρωμαίους επιστολή 8:31-39».
«Οκ… Το διαβάζω:
Tι θα πούμε, λοιπόν, απέναντι σ’ αυτά; Aν ο Θεός είναι μαζί μας, ποιος θα είναι εναντίον μας; Eπειδή, αυτός, που τον ίδιο του τον Yιό δεν λυπήθηκε, αλλά τον παρέδωσε για χάρη όλων μας, πώς και μαζί μ’ αυτόν δεν θα χαρίσει σε μας τα πάντα; Ποιος θα κατηγορήσει τούς εκλεκτούς τού Θεού; O Θεός είναι αυτός που τους ανακηρύσσει δίκαιους. Ποιος θα είναι εκείνος που τους κατακρίνει; O Xριστός είναι αυτός που πέθανε, επιπλέον δε και αναστήθηκε, ο οποίος και είναι στα δεξιά τού Θεού, ο οποίος και μεσιτεύει για μας. Ποιος θα μας χωρίσει από την αγάπη τού Xριστού; Θλίψη ή στενοχώρια ή διωγμός ή πείνα ή γυμνότητα ή κίνδυνος ή μάχαιρα; … Σε όλα αυτά, όμως, υπερνικούμε, διαμέσου εκείνου που μας αγάπησε. Eπειδή, είμαι πεπεισμένος ότι, ούτε θάνατος ούτε ζωή ούτε άγγελοι ούτε αρχές ούτε δυνάμεις ούτε παρόντα ούτε μέλλοντα ούτε ύψωμα ούτε βάθος ούτε κάποια άλλη κτίση, θα μπορέσει να μας χωρίσει από την αγάπη τού Θεού, η οποία υπάρχει στον Iησού Xριστό τον Kύριό μας. (προς Ρωμαίους 8:31-39) ».
«Αυτό να μη το ξεχάσεις ποτέ. Ο Θεός στον οποίο πιστεύουμε και έχουμε αφιερώσει τη ζωή μας είναι Θεός αγάπης. Είναι, επίσης, Αυτός που έχει νικήσει ήδη τον διάβολο και ο διάβολος ξέρει ότι όταν έχουμε τον Θεό μέσα μας, μετράμε και εμείς σαν νικητές. Αυτό το γράφει ο απόστολος Παύλος σε μια άλλη επιστολή:
… Ευχαριστία ανήκει στον Θεό, ο οποίος μάς δίνει τη νίκη διαμέσου τού Kυρίου μας Iησού Xριστού. (προς Κορινθίους Α’ 15:57)
Αφού έχουμε νικήσει, είμαστε ελεύθεροι από την εξουσία της αμαρτίας, σωστά; Τι πιστεύεις ότι πρέπει να κάνουμε τότε;»
«Να ζούμε χωρίς να φοβόμαστε την αμαρτία και την τιμωρία;»
«Θα μπορούσες να το πεις και έτσι. Σύμφωνα με τον Παύλο πάλι, αυτό που μένει να κάνουμε τώρα είναι να ζούμε ελεύθεροι. Στους πρώτους Χριστιανούς γράφει:
Όπως, λοιπόν, παραλάβατε τον Iησού Xριστό, τον Kύριο, να περπατάτε ενωμένοι μ’ αυτόν, ριζωμένοι και εποικοδομούμενοι σ’ αυτόν, και στερεωνόμενοι στην πίστη, όπως διδαχθήκατε, περισσεύοντας σ’ αυτή με ευχαριστία. (προς Κολοσσαείς 2:6-7)
Nα γίνεστε, λοιπόν, μιμητές τού Θεού, ως παιδιά αγαπητά· και να περπατάτε με αγάπη, όπως και ο Xριστός αγάπησε εμάς (προς Εφεσίους 5:1-2)
Tέλος, αδελφοί μου, να ενδυναμώνεστε στον Kύριο, και στην κυριαρχική εξουσία τής δύναμής του· ντυθείτε την πανοπλία τού Θεού, για να μπορέσετε να σταθείτε ενάντια στις μεθοδείες τού διαβόλου· (προς Εφεσίους 6:10-11) ».
«Οπότε πρέπει να περπατάμε με τον Χριστό, να μιμούμαστε τον Θεό και να ενδυναμωνόμαστε σ’ Αυτόν;»
«Σωστά. Η ζωή με τον Θεό είναι σαν ταξίδι προς την τελειότητα. Όταν αρχίζουμε είμαστε αμαρτωλοί. Περπατώντας με τον Χριστό όμως, αν και παραμένουμε αμαρτωλοί, σιγά σιγά Αυτός μας αλλάζει και μας κάνει να μοιάζουμε πιο πολύ με τον Θεό. Ναι μεν θα πέφτουμε κάθε τόσο στην αμαρτία, αλλά έχουμε τον Χριστό να μας βοηθήσει να ξανασηκωθούμε, αρκεί να μετανιώνουμε για το λάθος που κάναμε και να δεχτούμε τη βοήθειά Του. Όσο ζούμε στη Γη, δεν θα φτάσουμε ποτέ την τελειότητα, αλλά όταν θα έρθει ο Χριστός για να μας πάρει στον ουρανό, τότε θα μας τελειοποιήσει Αυτός».
«Τι εννοείς, όμως, όταν λες να “περπατάμε με τον Χριστό”;»
«Αυτό που εννοώ είναι να συμπεριλαμβάνουμε τον Θεό σε κάθε κομμάτι της ζωής μας, να επικοινωνούμε καθημερινά μαζί Του, να μελετάμε το Λόγο Του, να κάνουμε αυτό που μας λέει, να Τον δοξολογούμε, να συμμετέχουμε στο έργο Του, να μοιραζόμαστε τις ευλογίες που μας δίνει και να ενθαρρύνουμε ο ένας τον άλλον να κάνουμε το ίδιο».
«Α, οκ… Ακούγεται λίγο σαν να είμαστε σε σχέση με τον Θεό», παρατήρησε ο Φίλιππος συγκρατώντας ένα χαμόγελο. Η μητέρα, όμως, γέλασε ανοιχτά. «Κατά κάποιο τρόπο έτσι είναι. Ουσιαστικά αυτό θέλει από μας. Επίσης, ο Θεός είναι το τέλειο παράδειγμα αγάπης, οπότε και σε αυτό μπορούμε να Τον μιμηθούμε», είπε και του έκλεισε το μάτι. Ο Φίλιππος έριξε ένα απεγνωσμένο βλέμμα προς το ταβάνι και τότε θυμήθηκε ότι πεινούσε.
«Μαμά πεινάω. Τι έχει για μεσημεριανό;»
Εκείνο το βράδυ ο Φίλιππος εξομολογήθηκε στον Θεό το λάθος του και αποφάσισε να μιλήσει στην καθηγήτριά του. Την επόμενη μέρα πήγε σε ένα διάλειμμα στο γραφείο των καθηγητών. Η κα Παππά χαμογέλασε όταν τον είδε να στέκεται στην πόρτα και του έγνεψε να πλησιάσει.
«Τώρα θα έβγαινα να σε ψάξω», του είπε. «Θέλω να σε ρωτήσω κάτι».
«Αν είναι για την έκθεση, πρέπει να σας πω ότι χρησιμοποίησα το ChatGPT για να γράψω τα περισσότερα. Συγγνώμη».
«Μάλιστα… αυτό ήθελα να μάθω», είπε η καθηγήτρια και τον κοίταξε στα μάτια. «Πιστεύω πως είσαι έξυπνο παιδί και θυμάσαι γιατί θέλουμε να γράφετε μόνοι σας τις εκθέσεις, σωστά;»
Ο Φίλιππος έγνεψε «ναι». Ήταν για να αναπτύξουν κριτική σκέψη και εκφραστική ικανότητα. Το είχανε συζητήσει στην τάξη στο πρώτο κιόλας μάθημα.
Η κα Παππά του χαμογέλασε πάλι. «Χαίρομαι που ήρθες μόνος σου να το ομολογήσεις. Δεν θα σου βάλω βαθμό ακόμη», είπε. «Θέλω, όμως, να μου ξαναγράψεις την έκθεση και να μου τη φέρεις αύριο. Θα σου δώσω άλλο θέμα και θα το γράψεις μόνος σου αυτή τη φορά, εντάξει;»
Ο Φίλιππος άφησε την ανάσα που δεν ήξερε ότι κρατούσε. Θα είχε μια δεύτερη ευκαιρία… τι ανακούφιση! Γρήγορα ευχαρίστησε την καθηγήτριά του και υποσχέθηκε πως δεν θα ξανάκανε το ίδιο λάθος. Εκείνο το βράδυ, αν και δεν του άρεσε καθόλου, πάλεψε και έγραψε την έκθεση. Όταν τελείωσε επιτέλους, ένιωθε σαν να είχε κατακτήσει τον κόσμο! Η κα Παππά θα ήταν περήφανη όταν θα τη διάβαζε.