Όταν χτύπησε το καμπανάκι που σήμαινε την έναρξη της ώρας κοινής ησυχίας, όλα τα παιδιά άρχισαν σιγά σιγά να κατευθύνονται προς τις καμπίνες τους. Ο Φίλιππος βρήκε τον ομαδάρχη του και ζήτησε άδεια να μείνει στην τραπεζαρία για να μιλήσει με τον ποιμένα. Μέχρι να τελειώσει όμως ο ποιμένας την κουβέντα με τους μάγειρες, είχε απλωθεί μια σχετική ησυχία στον χώρο της κατασκήνωσης. Το μόνο που ακούγονταν ήταν ο εκκωφαντικός θόρυβος των τζιτζικιών και γέλια κάθε τόσο από τις καμπίνες.
«Γεια σου Φίλιππε!», είπε ο ποιμένας καθώς έκατσε απέναντί του στο τραπέζι. «Ελπίζω να έχεις φέρει την Αγία Γραφή σου για να δούμε μερικά εδάφια μαζί».
«Έχω την εφαρμογή στο κινητό μου», αποκρίθηκε ο Φίλιππος χαμογελώντας αμήχανα. Ξαφνικά ήταν αγχωμένος, λες και του έπαιρναν συνέντευξη για ομάδα.
«Μια χαρά είναι και αυτό», χαμογέλασε ο ποιμένας και έπειτα πρόσθεσε, «Μην αγχώνεσαι. Δεν παίρνουμε συνέντευξη για να κρίνουμε αν αξίζεις να σωθείς ή όχι. Μόνο ο Θεός έχει αυτό το δικαίωμα. Σήμερα θα ήθελα απλώς να δούμε μαζί τι σημαίνει το να βαπτιστεί κάποιος και άμα αποφασίσεις ότι πραγματικά το θέλεις, τότε θα αρχίσουμε τις προετοιμασίες μαζί. Πώς σου φαίνεται αυτό;»
Ο Φίλιππος προσπάθησε να χαλαρώσει. Μια μελέτη της Αγίας Γραφής θα κάνανε. Δεν θα έδινε εξετάσεις. «Καλό μου ακούγεται», απάντησε.
Προσευχηθήκανε για σοφία και καθοδήγηση από τον Θεό. Ύστερα ο ποιμένας ρώτησε τον Φίλιππο: «Λοιπόν, για πες μου, τι πιστεύεις ότι είναι το βάπτισμα;»
Ο Φίλιππος προσπάθησε να θυμηθεί τις βαπτίσεις της εκκλησίας του στις οποίες είχε βρεθεί. Αφού σκέφτηκε λίγο, απάντησε: «Ξέρω ότι όταν βαπτίζεται κάποιος γίνεται μέλος της εκκλησίας του Χριστού. Δείχνει ότι αυτό το άτομο έχει αποφασίσει να δώσει τη ζωή του στον Χριστό. Αν θυμάμαι καλά, γεμίζουμε μια δεξαμενή με νερό και μπαίνουν μέσα ο ποιμένας και το άτομο που βαπτίζεται. Ο ποιμένας λέει δύο λόγια και έπειτα σηκώνει το χέρι και λέει ότι βαπτίζει τον ή την τάδε “στο όνομα του Πατρός, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, Αμήν”. Τότε ο ποιμένας βυθίζει τον βαπτιζόμενο κάτω από το νερό, τον σηκώνει πάλι πάνω και αγκαλιάζονται. Έπειτα εμείς στο κοινό τραγουδάμε μέχρι να βγούνε από το νερό και να αλλάξουν ρούχα».
«Πολύ ωραία τα είπες. Η τελετή μπορεί να διαφέρει λίγο από εκκλησία σε εκκλησία, αλλά πάντα περιλαμβάνει το βάπτισμα στο όνομα του Πατρός, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος και αυτός που βαπτίζεται πάντα βυθίζεται πλήρως στο νερό. Ξέρεις γιατί το κάνουμε αυτό;»
«Δεν είμαι σίγουρος», έγνεψε αρνητικά το κεφάλι του ο Φίλιππος.
«Ας ανοίξουμε την Αγία Γραφή, λοιπόν, και θα ήθελα να βρεις και να μου διαβάσεις τι λέει ο Ιησούς στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, κεφάλαιο 28, στα εδάφια 19 και 20».
«Ωραία, το βρήκα. Γράφει:
Kαθώς, λοιπόν, πορευτείτε, να κάνετε μαθητές όλα τα έθνη, βαπτίζοντάς τους στο όνομα του Πατέρα και του Yιού και του Aγίου Πνεύματος, διδάσκοντάς τους να τηρούν όλα όσα παρήγγειλα σε σας· και προσέξτε, εγώ είμαι μαζί σας όλες τις ημέρες, μέχρι τη συντέλεια του αιώνα. Aμήν. (κατά Ματθαίον 28:19-20)
Οπότε γι’ αυτό τα λέμε όλα αυτά πριν βυθιστεί ο άνθρωπος στο νερό…»
«Ακριβώς. Εδώ να εξηγήσω και γιατί βυθίζουμε πλήρως τον άνθρωπο στο νερό, επειδή υπάρχουν αρκετές εκκλησίες στις οποίες δεν βαπτίζονται οι άνθρωποι με αυτόν τον τρόπο. Αν θυμάσαι, στα Ευαγγέλια περιγράφεται η βάπτιση του Ιησού με πλήρης βύθισμα στο νερό. Έπειτα διαβάζουμε ότι και οι απόστολοι έκαναν το ίδιο».
«Οκ, αλλά γιατί έχει τόση σημασία αυτό;»
Ο ποιμένας χαμογέλασε. «Επειδή το βάπτισμά δεν είναι απλώς μια τελετή που συμβολίζει την ένταξη ενός πιστού στην εκκλησία. Συμβολίζει και την αναγέννησή του σε μια νέα ζωή!»
Ο Φίλιππος δεν το κατάλαβε αυτό και μάλλον φάνηκε στο πρόσωπό του, γιατί ο ποιμένας συνέχισε λέγοντας: «Κάτσε να σ’ το εξηγήσω καλύτερα. Μπορείς να μου διαβάσεις προς Ρωμαίους 6:2-4 και 7 παρακαλώ;»
« Mη γένοιτο· εμείς που πεθάναμε ως προς την αμαρτία, πώς θα ζήσουμε πλέον μέσα σ’ αυτή; Ή αγνοείτε ότι, όσοι βαπτιστήκαμε στον Iησού Xριστό, βαπτιστήκαμε στον θάνατό του; Συνταφήκαμε, λοιπόν, μαζί του διαμέσου τού βαπτίσματος στον θάνατο, ώστε, καθώς ο Xριστός αναστήθηκε από τους νεκρούς με τη δόξα τού Πατέρα, έτσι και εμείς να περπατήσουμε σε μία νέα ζωή. … Eπειδή, εκείνος που πέθανε, έχει ελευθερωθεί από την αμαρτία. (προς Ρωμαίους 6:2-4, 7) »
«Τι καταλαβαίνεις από αυτά τα εδάφια;»
«Χμμ… Ότι όταν βαπτιζόμαστε είναι σαν να πεθαίνουμε;»
«Ναι. Και τι σημαίνει αυτό;»
«Ότι όταν βγαίνουμε από το νερό είναι σαν να έχουμε αναστηθεί, όπως αναστήθηκε ο Χριστός;»
«Ακριβώς. Όταν βαπτίζεται κάποιος, τον βυθίζουμε στο νερό για να συμβολίσουμε τον θάνατό του, άρα την εκπλήρωση του χρέους του προς την αμαρτία. Όταν βγαίνει από το νερό είναι σαν να ανασταίνεται ή να ξαναγεννιέται, αυτή τη φορά όμως, σαν παιδί του Θεού και μέλος της ουράνιας βασιλείας Του».
«Άρα όταν βαπτιστώ, ουσιαστικά δηλώνω δημόσια ότι δεν θέλω να ζω πλέον κάτω από την κυριαρχία της αμαρτίας, αλλά να ανήκω στο βασίλειο του Θεού. Οπότε “πεθαίνω”, γιατί ο μισθός της αμαρτίας είναι ο θάνατος, και έπειτα είμαι ελεύθερος να “ξαναγεννηθώ” σε μια νέα ζωή με τον Χριστό, όπου η αμαρτία δεν με καταδικάζει πλέον και έχω την ελπίδα της αιώνιας ζωής μαζί με τον Θεό. Σωστά;»
«Σωστά. Και όλο αυτό γίνεται επειδή ο Χριστός σταυρώθηκε και αναστήθηκε στη θέση μας και τώρα μας δίνει το δικαίωμα να σωθούμε χωρίς να χρειαστεί να πεθάνουμε πραγματικά».
«Τέλειο… Τώρα είμαι ακόμα πιο σίγουρος ότι θέλω να βαπτιστώ!»
«Υπέροχα! Όταν γυρίσεις σπίτι, μίλα με τον ποιμένα σου για να αρχίσετε τις προετοιμασίες».
Ο Φίλιππος κοίταξε το τραπέζι. «Θα προτιμούσα να με βαπτίζατε εσείς…» είπε. «Γίνεται αυτό;»
«Και βέβαια γίνεται! Είναι τιμή μου! Στείλε μου μήνυμα όταν γυρίσεις σπίτι για να το κανονίσουμε».
Με πλατιά χαμόγελα οι δύο τους αγκαλιαστήκανε, χαιρετηθήκανε και ο Φίλιππος πήγε στην καμπίνα του με ελαφριά καρδιά. Αυτή ήταν η καλύτερη απόφαση που είχε πάρει στη ζωή του!
Το υπόλοιπο καλοκαίρι πέρασε γρήγορα. Ο Φίλιππος μίλησε με τον ποιμένα και κανόνισαν να βρίσκονται δύο φορές την εβδομάδα για να συζητάνε διάφορα θέματα από την Αγία Γραφή και τα Πιστεύω της εκκλησίας. Ο ποιμένας είχε πει ότι συνήθως όταν βαπτίζονταν κάποιος σε μια εκκλησία, το άτομο αυτό γινόταν και μέλος της εκκλησίας αυτής, που σήμαινε ότι δέχονταν τα Πιστεύω της συγκεκριμένης εκκλησίας. Γι’ αυτό συνήθως το άτομο που θα βαπτιστεί μαθαίνει πρώτα τα βασικά Πιστεύω της εκκλησίας και μετά βαπτίζεται.
«Και αν δεν συμφωνεί με κάποιο από τα Πιστεύω;» ρώτησε ο Φίλιππος όταν το έμαθε αυτό.
«Τότε το ξανασυζητάμε, προσευχόμαστε και μελετάμε μαζί την Αγία Γραφή μέχρι να βρούμε μια λύση. Τα Πιστεύω της εκκλησίας μας είναι όλα βασισμένα στην Αγία Γραφή, οπότε πιστεύω πώς με τη βοήθεια του Αγίου Πνεύματος μπορούμε μέσα σε αυτήν να βρούμε απαντήσεις για όλες τις απορίες μας».
«Και πάλι, όμως, μπορεί να καταλήξουμε σε διαφορετικά συμπεράσματα», επέμεινε ο Φίλιππος. Το είχε δει να συμβαίνει σε ομαδικές μελέτες.
«Τότε πιστεύω πως πρέπει να ακολουθούμε το παράδειγμα της πρώτης εκκλησίας. Αν το άτομο που θέλει να βαπτιστεί, πιστεύει με όλη του τη καρδιά στον Θεό και στον Ιησού Χριστό και θέλει πραγματικά να αφιερώσει τη ζωή του σ’ Αυτόν, τότε πιστεύω πως δεν πρέπει να του αρνηθούμε το βάπτισμα. Από τη στιγμή που αυτό το άτομο είναι ανοιχτό στην καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος και καταλαβαίνει πως θα εκπροσωπεί πλέον τον Χριστό, πιστεύω πως τα υπόλοιπα θέματα θα λυθούν στην πορεία. Κανένας δεν είναι τέλειος όταν βαπτίζεται ούτως ή άλλως. Δυστυχώς, όμως, δεν έχουν την ίδια άποψη όλοι στην εκκλησία. Κάποιες φορές, όμως, υπάρχει και η επιλογή να βαπτιστεί κάποιος χωρίς να γίνεται αυτόματα μέλος της εκκλησίας».
«Κατάλαβα…»
Δύο μήνες αργότερα ο Φίλιππος βαπτίστηκε στην εκκλησία όπου πήγαινε από μικρός. Ήταν παρόν όλη η οικογένειά του και οι περισσότεροι φίλοι του. Η μητέρα του συγκινήθηκε τόσο πολύ που μόλις κατάφερνε να σταματήσει να κλαίει, τον κοιτούσε και ξανάρχιζε πάλι. Ο πατέρας και τα αδέλφια του έλαμπαν από χαρά. Ο ίδιος ένιωθε πανευτυχής. Ήταν πλέον επίσημα μέλος της ουράνιας βασιλείας! Πλέον ήταν παιδί του Θεού και η αμαρτία δεν είχε εξουσία πάνω του.