(ΠΑΣΧΑ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ – ΜΕΡΟΣ 2ο)
Η Άννα και η γιαγιά έβγαλαν τις κανάτες με τη σπιτική λεμονάδα και τα καθαρά ποτήρια στο τραπέζι της βεράντας. Οι ποδοσφαιριστές της οικογένειας είχαν βρει κάπου να κάτσουν στη σκιά να ξεκουραστούνε λίγο.
«Ελάτε παιδιά να πιείτε λεμονάδα να δροσιστείτε!» τους φώναξε η γιαγιά. Οι νέοι ήρθαν τρέχοντας και κατέβασαν τα ποτήρια μονορούφι.
«Σιγά καλέ! Θα πνιγείτε. Να, πάρτε και αυτά και δώστε τα στους υπόλοιπους».
Τα παιδιά έφυγαν να μοιράσουν τη λεμονάδα και η γιαγιά με την Άννα έκατσαν με την υπόλοιπη οικογένεια στη βεράντα.
«Πώς πάει το παιχνίδι;» ρώτησε η Άννα την θεία Ειρήνη. Αυτή γύρισε και της χαμογέλασε.
«Καλά πάει. Αυτή τη στιγμή το σκορ είναι 3-4 για τους Μεγάλους, αλλά είναι και οι δύο ομάδες καλές. Δεν είναι σίγουρο ποιος θα κερδίσει τελικά. Εσύ πού ήσουνα; Έχασες και το υπέροχο γκολ της Νικολέτας. Εκεί που καθόταν άμυνα, έδιωξε την μπάλα και τσούπ! να την μέσα στα δίχτυα».
Η Άννα κοίταξε περήφανα τη μικρότερη αδελφή της που καθόταν κάτω από τη λεμονιά. «Είπα να βοηθήσω τη γιαγιά φέτος με το γλυκό. Θέλω να μάθω τα μυστικά της», ψιθύρισε την τελευταία πρόταση συνωμοτικά. Η θεία Ειρήνη έσκασε στα γέλια. «Καλή τύχη!» ψιθύρισε πίσω στην Άννα. «Τόσα χρόνια τη βοηθούσα και ακόμα δεν μου βγαίνει το ίδιο καλό. Πιστεύω σε σένα όμως! Μπορείς να τα καταφέρεις».
Εκείνη τη στιγμή σηκώθηκαν οι δύο ομάδες για το δεύτερο ημίχρονο. Κατοχή της μπάλας είχαν οι «Μικροί» και άρχισαν με φόρα το παιχνίδι. Η Άννα τους παρακολούθησε να κάνουν τρίπλες και να πασάρουν την μπάλα προσπαθώντας να περάσουν τα τρίδυμα για να βάλουν γκολ. Δυσκολεύονταν, όμως, και παραλίγο να φάνε και πέμπτο γκολ όταν τους έκλεψε την μπάλα ο Μάρκος. Η θεία Ειρήνη άρχισε να φωνάζει οδηγίες στους «Μικρούς» από τη βεράντα. Ακούγοντάς τη θεία πήραν θάρρος και στην επόμενη φάση ο Φίλιππος κατάφερε να ισοφαρίσει το σκορ! Τότε η Άννα θυμήθηκε την ερώτηση που είχε για τη γιαγιά.
Την βρήκε στην κουζίνα πάλι, αυτή τη φορά να βγάζει μια αχνιστή σοκολατόπιτα από το φούρνο. «Για αυτούς που δεν θα φάνε από το έπαθλο», της είπε η γιαγιά κλείνοντας το μάτι. Η Άννα γέλασε. «Θυμήθηκα την ερώτηση που είχα από πριν».
«Για πες μου».
«Βασικά… Θέλω να ρωτήσω κάτι άλλο πρώτα να σιγουρευτώ για κάτι. Είπαμε ότι ο Θεός είναι ένας αλλά είναι και Τρία Πρόσωπα: ο Πατέρας, ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα. Αυτά τα τρία Πρόσωπα κάνουν το ίδιο πράγμα ή έχουν διαφορετικούς ρόλους;»
«Καλή ερώτηση. Στην Αγία Γραφή διαβάζουμε στα λόγια του Χριστού, αλλά και μετά στις επιστολές του αποστόλου Παύλου, ότι τα τρία Πρόσωπα έχουν διαφορετικούς ρόλους αλλά όλοι εργάζονται για τον ίδιο σκοπό: τη διακυβέρνηση του σύμπαντος με αγάπη για να κυριαρχεί η αγάπη παντού. Έτσι, εργάζονται και για τη σωτηρία μας, μιας και σε αυτόν τον κόσμο δυστυχώς δεν κυριαρχεί η αγάπη».
«Οκ. Τι κάνει ο καθένας, δηλαδη;»
«Με βάση αυτά που ξέρεις από την Αγία Γραφή, εσύ τι νομίζεις ότι κάνουν;»
«Χμμ, μισό να σκεφτώ… Τις προάλλες διάβασα ότι το Άγιο Πνεύμα μας βοηθάει να καταλάβουμε την Αγία Γραφή και μας την υπενθυμίζει.
Kαι ο Παράκλητος, το Πνεύμα το Άγιο, που ο Πατέρας θα στείλει στο όνομά μου, εκείνος θα σας τα διδάξει όλα, και θα σας υπενθυμίσει όλα όσα είπα προς εσάς. (κατά Ιωάννη 14:26)
Και ο Χριστός ήρθε στη γη για να μας λυτρώσει από την αμαρτία.
Eπειδή, με τέτοιον τρόπο αγάπησε ο Θεός τον κόσμο, ώστε έδωσε τον Yιό του τον μονογενή, για να μη χαθεί καθένας που πιστεύει σ’ αυτόν, αλλά να έχει αιώνια ζωή. Δεδομένου ότι, ο Θεός δεν απέστειλε τον Yιό του στον κόσμο, για να κρίνει τον κόσμο, αλλά για να σωθεί ο κόσμος διαμέσου αυτού. (κατά Ιωάννη 3:16) ».
«Και ο Πατέρας;»
«Αυτή είναι η ερώτησή μου. Απ’ ότι φαίνεται, έστειλε τον Ιησού στον κόσμο για να σώσει την ανθρωπότητα, και στέλνει τώρα το Άγιο Πνεύμα σε εμάς. Μόνο αυτό κάνει όμως;»
«Έχεις δίκιο, δεν κάνει μόνο αυτό. Υπάρχουν πολλές αναφορές στα Ευαγγέλια όπου ο Ιησούς ταυτίζει τον Πατέρα με τον Θεό όπως τον καταλάβαιναν οι Εβραίοι. Για παράδειγμα, λέει στους Ιουδαίους:
… ο Πατέρας μου είναι αυτός που με δοξάζει, τον οποίο εσείς λέτε ότι είναι Θεός σας· (κατά Ιωάννη 8:54) ».
«Οπότε αυτά που λέει η Αγία Γραφή ότι κάνει ο Θεός αναφέρονται στον Πατέρα;»
«Ακριβώς. Μπορείς να βρεις τι κάνει ο Πατέρας τώρα;»
Η Άννα έκατσε στο τραπέζι και άρχισε να ψάχνει στην Αγία Γραφή.
«Λοιπόν, βρήκα μερικά εδάφια:
O Kύριος, ο Kύριος ο Θεός είναι οικτίρμονας και ελεήμονας, μακρόθυμος, και πολυέλεος, και αληθινός, ο οποίος φυλάττει έλεος σε χιλιάδες, συγχωρεί ανομία και παράβαση και αμαρτία, και καθόλου δεν αθωώνει τον ένοχο· … (Έξοδος 34:6-7)
O Θεός είν’ αυτός που με περιζώνει με δύναμη , και κάνει άμωμο τον δρόμο μου. (Ψαλμοί 18:32)
εγώ είμαι o Kύριoς, πoυ κάνω έλεoς, κρίση, και δικαιoσύνη επάνω στη γη· επειδή, σ’ αυτά ευαρεστoύμαι, λέει o Kύριoς. (Ιερεμίας 9:24)
Άξιος είσαι, Kύριε και Θεέ μας, να πάρεις τη δόξα και την τιμή και τη δύναμη· επειδή, εσύ έκτισες τα πάντα και για το θέλημά σου υπάρχουν και κτίστηκαν. (Αποκάλυψη Ιωαν. 4:11)»
«Μια χαρά. Η αλήθεια είναι ότι ολόκληρη η Αγία Γραφή φανερώνει την αγάπη, την εξουσία και τη δικαιοσύνη του Θεού σε όλη την ιστορία της ανθρωπότητας. Από τη δημιουργία, στη φροντίδα των αμαρτωλών ανθρώπων, στη θυσία του Χριστού για να μπορούμε να σωθούμε εμείς οι αμαρτωλοί άνθρωποι, και τελικά με την καταστροφή της αμαρτίας και την αναδημιουργία αυτού του κόσμου για να ζήσουμε αιώνια μαζί Του».
«Ωωω, ωραίο αυτό».
«Ναι, είναι πολύ ωραίο. Οι συγγραφείς της Αγίας Γραφής έχουν εκφράσει τον θαυμασμό τους μπροστά στη δόξα του Θεού είτε με προσευχές, είτε με ψαλμωδία, ακόμα και με απλό λόγο. Υπάρχουν πάρα πολλές τέτοιες περικοπές. Μερικές από τις αγαπημένες μου είναι:
Θα σε επαινέσω, Kύριε, ανάμεσα στους λαούς· θα ψαλμωδώ σε σένα ανάμεσα στα έθνη. Επειδή, το έλεός σου μεγαλύνθηκε μέχρι τους ουρανούς, και η αλήθεια σου μέχρι τα σύννεφα. (Ψαλμοί 108:3-4)
Ψάλτε στον Kύριο· ευλογείτε το όνομά του· κηρύττετε από ημέρα σε ημέρα τη σωτηρία του. Nα αναγγείλετε στα έθνη τη δόξα του, σε όλους τούς λαούς τα θαυμαστά του έργα. Δεδομένου ότι, ο Kύριος είναι μέγας, και υπερβολικά αξιύμνητος· (Ψαλμοί 96:2-4)
Άξιος ευλογίας είναι ο Θεός και Πατέρας τού Kυρίου μας Iησού Xριστού, ο οποίος σύμφωνα με το πολύ του έλεος μας αναγέννησε σε μία ζωντανή ελπίδα, διαμέσου τής ανάστασης του Iησού Xριστού από τους νεκρούς, σε μία κληρονομία άφθαρτη και αμόλυντη και αμάραντη, που είναι φυλαγμένη για μας στους ουρανούς· (Α’ Πέτρου 1:3-4)
Στον δε βασιλιά των αιώνων, τον άφθαρτο, τον αόρατο, τον μόνο σοφό Θεό, είθε να είναι τιμή και δόξα στους αιώνες των αιώνων. Aμήν. (προς Τιμόθεο Α’ 1:17) ».
Έξω από το παράθυρο ένα συννεφάκι ξεγλίστρησε από το βουνό και άρχισε να ταξιδεύει πάνω από τη θάλασσα. Δύο χελιδόνια ήρθαν και έκατσαν στο καλώδιο της ΔΕΗ τιτιβίζοντας. Η Άννα αναστέναξε ικανοποιημένη. «Άμα το σκεφτείς, είναι πραγματικά αξιοθαύμαστος ο Θεός. Είναι ένας ψαλμός που λέει:
Όταν θωρώ τους ουρανούς σου, το έργο των δακτύλων σου, το φεγγάρι και τα αστέρια, που εσύ θεμελίωσες, τι είναι ο άνθρωπος, ώστε να τον θυμάσαι; (Ψαλμοί 8:3-4)
Και αλλού διαβάζουμε:
Δέστε τι είδους αγάπη έδωσε σε μας ο Πατέρας, ώστε να ονομαστούμε παιδιά τού Θεού. (Ά Ιωάννου 3:1) ».
«Είναι όντως υπέροχο…»