(ΕΠΙΛΟΓΟΣ) Η Άννα έσκυψε να μυρίσει το κεφάλι του μικρού Θεόδωρου για μια ακόμη φορά. Γιατί μυρίζουν τόσο τέλεια τα μωρά; αναρωτήθηκε. Θαύμασε τα μικρά του χεράκια, τη μικρή μυτούλα του, τις μακριές μαύρες βλεφαρίδες του. Ο Θοδωρής έκανε τότε μια γκριμάτσα στον ύπνο του και ένα δυνατό γέλιο της ξέφυγε της Άννας. Το μωρό…

Κρύος φρέσκος αέρας γέμισε τα πνευμόνια του Φίλιππου καθώς στάθηκε στην άκρη του πέτρινου μονοπατιού και πήρε μια βαθιά ανάσα. Είχε βρέξει την προηγούμενη μέρα και εδώ στο βουνό ο αέρας μύριζε ζωή και φρεσκάδα. Στη γειτονιά του στην πόλη έπρεπε να βρέ­ξει πάρα πολύ για να ξεπλύνει όλη τη βρώμα και να μυρίσει τόσο…

«Πίου, πίου, πίου!» μιμήθηκε ο Φίλιππος τον ήχο του όπλου που πυροβολούσε ο χαρακτήρας του στην οθόνη. «Ε, παιδιά! Χρειάζομαι λίγη βοήθεια εδώ!» φώναξε στον Πέτρο και τον Λουκά, και ας καθό­ταν ακριβώς δίπλα του. «Μισό, έρχομαι», απάντησε ο Πέτρος μελετώντας προσεκτικά τη δική του οθόνη. «Κάτσε να σκοτώσω τον δικό μου πρώτα». «Ελάτε, γρήγορα!…

Εκείνο το μεσημέρι ο Φίλιππος καθόταν πάνω στη βαλίτσα του προ­σπαθώντας να την κλείσει. Είχε βάλει μέσα καταλάθος την μπλούζα που θα φόραγε και ανακατεύτηκαν λίγο τα πράγματά του καθώς την έψαχνε. Πώς τα είχε χωρέσει όλα η μαμά χθες το βράδυ; Όταν τα κατάφερε επιτέλους, είδε την καινούργια Αγία Γραφή του πάνω στην καρέκλα…

Ούτε φύλλο, ούτε σκουπιδάκι, δεν κουνιόταν το μεσημέρι που τα αγόρια είχαν βγει να πάρουν παγωτό από το περίπτερο. Είχαν καθίσει στη σκιά του μοναδικού δέντρου στη μικρή πλατεία της γειτονιάς τους. Ο ήλιος έκαιγε, όμως, και η υγρασία κολλούσε πάνω τους λες και ήταν σε σάουνα. Γλείφοντας τις τελευταίες σταγόνες των λιωμέ­νων, πια, παγωτών…