Το ίδιο πρωί η Άννα, η Νικολέτα και η φίλη τους η Λυδία έφτασαν στην ίδια εκκλησία λίγο αργότερα από τη Μαρία. Προσπάθησαν να τη χαιρετήσουν, αλλά αυτή δεν τις πρόσεξε. Όταν χωρίστηκαν όλοι σε ομάδες για την ώρα της μελέτης της Αγίας Γραφής, μπήκαν στην ομάδα των νέων κοριτσιών όπου εκείνο το πρωί θα…

Σάββατο πρωί και η Μαρία Θεοφίλου έκλεισε το ξυπνητήρι για πέ­μπτη φορά. Ημέρα ξεκούρασης είναι το Σάββατο, μπορώ να κοιμηθώ λίγο ακόμη, σκέφτηκε. Γύρισε από το άλλο πλευρό, αλλά η φωνή της μητέρας της δεν την άφησε να ξανακοιμηθεί. «Παιδιά, ελάτε να φάτε πριν φύγουμε! Θα πεινάτε μετά». Είχαν φτάσει στο δωμάτιο και οι μυρωδιές…

Μετά τη βάπτισή του, ο Φίλιππος γύρισε σπίτι ανανεωμένος. Τις πρώτες δύο-τρεις εβδομάδες ένιωθε έντονα τη χαρά και την ειρήνη του Χριστού να τον ενδυναμώνουν. Ύστερα άρχισε να μπαίνει πάλι στη ρουτίνα του σχολείου. Φέτος είχε και φροντιστήρια. «Για να προετοιμαστείς καλύτερα για τις Πανελλήνιες», του είχε πει ο πατέ­ρας του όταν πήγαν να κάνουν…

Όταν χτύπησε το καμπανάκι που σήμαινε την έναρξη της ώρας κοι­νής ησυχίας, όλα τα παιδιά άρχισαν σιγά σιγά να κατευθύνονται προς τις καμπίνες τους. Ο Φίλιππος βρήκε τον ομαδάρχη του και ζήτησε άδεια να μείνει στην τραπεζαρία για να μιλήσει με τον ποιμένα. Μέ­χρι να τελειώσει όμως ο ποιμένας την κουβέντα με τους μάγειρες, είχε…

Εκείνο το μεσημέρι ο Φίλιππος καθόταν πάνω στη βαλίτσα του προ­σπαθώντας να την κλείσει. Είχε βάλει μέσα καταλάθος την μπλούζα που θα φόραγε και ανακατεύτηκαν λίγο τα πράγματά του καθώς την έψαχνε. Πώς τα είχε χωρέσει όλα η μαμά χθες το βράδυ; Όταν τα κατάφερε επιτέλους, είδε την καινούργια Αγία Γραφή του πάνω στην καρέκλα…

Ούτε φύλλο, ούτε σκουπιδάκι, δεν κουνιόταν το μεσημέρι που τα αγόρια είχαν βγει να πάρουν παγωτό από το περίπτερο. Είχαν καθίσει στη σκιά του μοναδικού δέντρου στη μικρή πλατεία της γειτονιάς τους. Ο ήλιος έκαιγε, όμως, και η υγρασία κολλούσε πάνω τους λες και ήταν σε σάουνα. Γλείφοντας τις τελευταίες σταγόνες των λιωμέ­νων, πια, παγωτών…

(Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΕΞΩΓΗΙΝΩΝ, ΜΕΡΟΣ 3ο) «Είμαι έτοιμος Άννα!» φώναξε ο Νικόλας από την πόρτα του δωμα­τίου του. Η Άννα άφησε το κινητό και πήγε να τον βρει. «Μη ξεχάσεις, σήμερα θα τελειώσεις την ιστορία για την επανά­σταση των εξωγήινων», είπε ενθουσιασμένος ο ξάδελφός της και έτρεξε να ξαπλώσει. Η Άννα έκατσε δίπλα του στο…

(Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΕΞΩΓΗΙΝΩΝ, ΜΕΡΟΣ 2ο) Η επόμενη μέρα ήταν Παρασκευή και η Άννα τελείωσε νωρίς το διά­βασμα. Φάγανε όλοι μαζί βραδινό και έκατσαν στο σαλόνι να τα πούνε. Έφτασε και η ώρα να πάει για ύπνο ο Νικόλας. Πήγε να παρα­πονεθεί, αλλά όταν του έκλεισε το μάτι η Άννα, θυμήθηκε την ιστορία που του…

Ο Φίλιππος βαριότανε. Πολύ. Είχε χάσει το λεωφορείο για 30 δευ­τερόλεπτα… Το είδε να φεύγει από τη στάση. Το επόμενο περνούσε μετά από 20 λεπτά. Κοίταξε τον πίνακα αφίξεων και αναστέναξε. Άλλα 8 λεπτά. Δεν είχε και μπαταρία στο κινητό για να περάσει την ώρα…. Ξαφνικά ακούστηκε ένα θυμωμένο κορνάρισμα και το τσίριγμα των φρένων.…

Τα φώτα της Εθνικής Οδού χτυπούσαν ρυθμικά τα κλειστά βλέ­φαρα του Φίλιππου. Οι γονείς του μπροστά κουβέντιαζαν χαμηλό­φωνα και δίπλα του ο Πέτρος ροχάλιζε. Ένιωθε και ο ίδιος την κού­ραση της ημέρας να τον κυριεύει σιγά σιγά, αλλά είχε ακόμα υπερέ­νταση από το ποδόσφαιρο που είχαν παίξει νωρίτερα και δεν μπο­ρούσε να κοιμηθεί. Άρχισε να…