Ο Βοριάς τσίριζε ανάμεσα στις κεραίες και τους ηλιακούς θερμοσί­φωνες στις ταράτσες των πολυκατοικιών. Ο ήλιος μόλις που ξεπρό­βαλλε κάτω από το χοντρό πέπλο σύννεφων. Η Άννα στάθηκε στο πα­ράθυρο να χαρεί σαν γάτα τις τελευταίες ακτίνες του πριν εξαφανι­στεί πίσω από το βουνό. Έξω είχε παγωνιά και τα σύννεφα σήμερα ήταν αλλόκοτα. Αντί για…

Κρύος φρέσκος αέρας γέμισε τα πνευμόνια του Φίλιππου καθώς στάθηκε στην άκρη του πέτρινου μονοπατιού και πήρε μια βαθιά ανάσα. Είχε βρέξει την προηγούμενη μέρα και εδώ στο βουνό ο αέρας μύριζε ζωή και φρεσκάδα. Στη γειτονιά του στην πόλη έπρεπε να βρέ­ξει πάρα πολύ για να ξεπλύνει όλη τη βρώμα και να μυρίσει τόσο…

Ο Φίλιππος τοποθέτησε την τελευταία φιγούρα στη θέση της στο κατάστρωμα του καραβιού και έβαλε τα φωτάκια στην πρίζα. Με το που πήραν αυτά ρεύμα, άρχισαν να αναβοσβήνουν τρελά ρίχνοντας το πολύχρωμο φως τους στους τοίχους και στα έπιπλα. Αφού τα ρύθ­μισε στο πρόγραμμα που ήθελε, ο Φίλιππος έκανε ένα βήμα πίσω και εξέτασε τη…

Δυνατή, χαρούμενη μουσική αντήχησε στο μαγαζί όταν χτύπησε το ξυπνητήρι της Άννας, η οποία παραλίγο να χύσει το τσάι της πάνω στο λάπτοπ στη βιασύνη της να το κλείσει. Είχε ξεχάσει πόσο δυνατά χτυπούσε αυτό το πράγμα. «Συγγνώμη», είπε στα κορίτσια που καθόταν δίπλα της και στο πίσω τραπέζι, οι οποίες μάλλον είχαν αναστατωθεί λίγο…

«Πίου, πίου, πίου!» μιμήθηκε ο Φίλιππος τον ήχο του όπλου που πυροβολούσε ο χαρακτήρας του στην οθόνη. «Ε, παιδιά! Χρειάζομαι λίγη βοήθεια εδώ!» φώναξε στον Πέτρο και τον Λουκά, και ας καθό­ταν ακριβώς δίπλα του. «Μισό, έρχομαι», απάντησε ο Πέτρος μελετώντας προσεκτικά τη δική του οθόνη. «Κάτσε να σκοτώσω τον δικό μου πρώτα». «Ελάτε, γρήγορα!…