(ΕΠΙΛΟΓΟΣ) Η Άννα έσκυψε να μυρίσει το κεφάλι του μικρού Θεόδωρου για μια ακόμη φορά. Γιατί μυρίζουν τόσο τέλεια τα μωρά; αναρωτήθηκε. Θαύμασε τα μικρά του χεράκια, τη μικρή μυτούλα του, τις μακριές μαύρες βλεφαρίδες του. Ο Θοδωρής έκανε τότε μια γκριμάτσα στον ύπνο του και ένα δυνατό γέλιο της ξέφυγε της Άννας. Το μωρό…

Ο Φίλιππος γύρισε από το σχολείο νωρίς και με κέφι. Είχε τόση ενέργεια που αποφάσισε να πάρει τις σκάλες για να ανέβει στον τρίτο όροφο όπου βρισκόταν το διαμέρισμά τους. Αύριο ήταν 25η Μαρτίου και φέτος έπεφτε Παρασκευή, οπότε είχε δύο ολόκληρες μέρες που δεν θα χρειαζόταν να διαβάσει καθόλου. Άνοιξε την πόρτα και θυμή­θηκε…

Δυνατή, χαρούμενη μουσική αντήχησε στο μαγαζί όταν χτύπησε το ξυπνητήρι της Άννας, η οποία παραλίγο να χύσει το τσάι της πάνω στο λάπτοπ στη βιασύνη της να το κλείσει. Είχε ξεχάσει πόσο δυνατά χτυπούσε αυτό το πράγμα. «Συγγνώμη», είπε στα κορίτσια που καθόταν δίπλα της και στο πίσω τραπέζι, οι οποίες μάλλον είχαν αναστατωθεί λίγο…

«Πίου, πίου, πίου!» μιμήθηκε ο Φίλιππος τον ήχο του όπλου που πυροβολούσε ο χαρακτήρας του στην οθόνη. «Ε, παιδιά! Χρειάζομαι λίγη βοήθεια εδώ!» φώναξε στον Πέτρο και τον Λουκά, και ας καθό­ταν ακριβώς δίπλα του. «Μισό, έρχομαι», απάντησε ο Πέτρος μελετώντας προσεκτικά τη δική του οθόνη. «Κάτσε να σκοτώσω τον δικό μου πρώτα». «Ελάτε, γρήγορα!…

Ούτε φύλλο, ούτε σκουπιδάκι, δεν κουνιόταν το μεσημέρι που τα αγόρια είχαν βγει να πάρουν παγωτό από το περίπτερο. Είχαν καθίσει στη σκιά του μοναδικού δέντρου στη μικρή πλατεία της γειτονιάς τους. Ο ήλιος έκαιγε, όμως, και η υγρασία κολλούσε πάνω τους λες και ήταν σε σάουνα. Γλείφοντας τις τελευταίες σταγόνες των λιωμέ­νων, πια, παγωτών…

Ο Φίλιππος βαριότανε. Πολύ. Είχε χάσει το λεωφορείο για 30 δευ­τερόλεπτα… Το είδε να φεύγει από τη στάση. Το επόμενο περνούσε μετά από 20 λεπτά. Κοίταξε τον πίνακα αφίξεων και αναστέναξε. Άλλα 8 λεπτά. Δεν είχε και μπαταρία στο κινητό για να περάσει την ώρα…. Ξαφνικά ακούστηκε ένα θυμωμένο κορνάρισμα και το τσίριγμα των φρένων.…