Δυνατή, χαρούμενη μουσική αντήχησε στο μαγαζί όταν χτύπησε το ξυπνητήρι της Άννας, η οποία παραλίγο να χύσει το τσάι της πάνω στο λάπτοπ στη βιασύνη της να το κλείσει. Είχε ξεχάσει πόσο δυνατά χτυπούσε αυτό το πράγμα. «Συγγνώμη», είπε στα κορίτσια που καθόταν δίπλα της και στο πίσω τραπέζι, οι οποίες μάλλον είχαν αναστατωθεί λίγο…

Μετά τη βάπτισή του, ο Φίλιππος γύρισε σπίτι ανανεωμένος. Τις πρώτες δύο-τρεις εβδομάδες ένιωθε έντονα τη χαρά και την ειρήνη του Χριστού να τον ενδυναμώνουν. Ύστερα άρχισε να μπαίνει πάλι στη ρουτίνα του σχολείου. Φέτος είχε και φροντιστήρια. «Για να προετοιμαστείς καλύτερα για τις Πανελλήνιες», του είχε πει ο πατέ­ρας του όταν πήγαν να κάνουν…

Πλησίαζε η εξεταστική περίοδος. Η Άννα σταμάτησε να βγαίνει τόσο πολύ και αφοσιώθηκε στο διάβασμα. Όταν έφτασε η στιγμή να γράψει το πρώτο μάθημα, ήταν έτοιμη. Είχε, βέβαια, λίγο άγχος όταν έκατσε στο θρανίο και άρχισαν να μοιράζουν τα θέματα, αλλά όταν παρέδωσε τις κόλλες της μιάμιση ώρα αργότερα, ήταν σίγουρη ότι έγραψε καλά. Δόξα…

Η καρέκλα έπεσε με θόρυβο στο πάτωμα όταν ο Φίλιππος Θεοφί­λου σηκώθηκε απότομα με το άκουσμα του τελευταίου κουδουνιού. Στη βιασύνη του να φύγει, παραλίγο να πέσει πάνω στην ξαδέλφη του, την Άννα Χριστοφορίδου από το διπλανό τμήμα. «Ώπα Φίλιππε! Όλα καλά;» «Συγγνώμη. Δεν μπορείς να φανταστείς τι συνέβη στο μάθημα. Γινότανε χαμός!» «Για πες..»…