Δυνατή, χαρούμενη μουσική αντήχησε στο μαγαζί όταν χτύπησε το ξυπνητήρι της Άννας, η οποία παραλίγο να χύσει το τσάι της πάνω στο λάπτοπ στη βιασύνη της να το κλείσει. Είχε ξεχάσει πόσο δυνατά χτυπούσε αυτό το πράγμα. «Συγγνώμη», είπε στα κορίτσια που καθόταν δίπλα της και στο πίσω τραπέζι, οι οποίες μάλλον είχαν αναστατωθεί λίγο…

Πλησίαζε η εξεταστική περίοδος. Η Άννα σταμάτησε να βγαίνει τόσο πολύ και αφοσιώθηκε στο διάβασμα. Όταν έφτασε η στιγμή να γράψει το πρώτο μάθημα, ήταν έτοιμη. Είχε, βέβαια, λίγο άγχος όταν έκατσε στο θρανίο και άρχισαν να μοιράζουν τα θέματα, αλλά όταν παρέδωσε τις κόλλες της μιάμιση ώρα αργότερα, ήταν σίγουρη ότι έγραψε καλά. Δόξα…